Walentynkowy list od Małego Jeżyka

— Bajka do czytania —

W małym domku pod starym dębem mieszkał mały jeżyk Igor. Pewnego ranka obudził się z niezwykłym pomysłem. Postanowił przygotować coś wyjątkowego dla swojej przyjaciółki Zosi, szarej wiewiórki. To miał być prezent na dzień serduszek, czyli walentynki.

Igor starannie wybrał najpiękniejszy czerwony liść klonu, który znalazł na polanie. Potem usiadł przy małym stoliku i zaczął pisać. Długopisem z kroplą soku z jagód napisał: „Zosiu, jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Dziękuję za każdą wspólną zabawę.” Na końcu narysował małe serduszko.

Gdy skończył, liść wyglądał jak prawdziwe dzieło sztuki. Igor uśmiechnął się i delikatnie zwinął go w rulonik. Przewiązał go czerwoną wstążeczką, którą dostał od mamy. „Teraz trzeba to jakoś dostarczyć” – pomyślał i wyruszył w stronę wielkiego dębu, gdzie mieszkała Zosia.

Po drodze spotkał panią Srokę, która niosła w dziobie błyszczący koralik. „Dzień dobry, pani Sroko! Czy widziała pani Zosię?” – zapytał Igor. Sroka pokręciła głową i odleciała. Jeżyk nie poddał się i ruszył dalej, trzymając swój liściowy liścik jak największy skarb.

Nagle na ścieżce pojawił się krecik Kuba. „Igor, dokąd tak biegniesz?” – zapytał zaciekawiony. „Niosę walentynkę dla Zosi!” – odpowiedział Igor z dumą. Krecik uśmiechnął się i powiedział: „To pięknie! Pamiętaj, że najważniejsze jest, by wręczyć ją osobiście i zobaczyć jej uśmiech.” Igor skinął głową i pobiegł dalej.

Wreszcie dotarł pod stary dąb. Na gałęzi siedziała Zosia i wesoło machała ogonkiem. „Igor! Co ty tu robisz?” – zawołała zdziwiona. Jeżyk podszedł bliżej, wyjął zza pleców zwinięty liść i podał go przyjaciółce. „To dla ciebie. Z okazji walentynki.” Zosia ostrożnie rozwinęła liść i przeczytała.

Gdy skończyła, w jej oczach zapaliły się iskierki radości. „Igor, to najpiękniejszy prezent, jaki kiedykolwiek dostałam!” – pisnęła szczęśliwa. Przytuliła go mocno, a jeżyk poczuł, jak przyjemnie jest sprawiać komuś radość. Zosia zaprosiła go na herbatkę z żołędzi i orzechowe ciasteczka.

Siedzieli razem na gałęzi, patrząc jak zachodzi słońce. Igor pomyślał, że nie trzeba wielkich rzeczy, by pokazać komuś, że jest dla nas ważny. Czasem wystarczy mały liść i dobre słowo. A wieczorem, gdy wrócił do swojego domku pod dębem, zasnął spokojnie, śniąc o przyjaźni, która trwa cały rok.

Nad lasem zapadła noc, a nad małym domkiem jeżyka zaświeciła pierwsza gwiazdka. Igor uśmiechnął się przez sen – wiedział, że jutro znów spotka Zosię i będą razem bawić się w ciepłym słońcu. I tak oto dzień serduszek skończył się w ciszy, pełnej ciepła i miłości.