Latarnia morska i zagubiony stateczek

— Bajka do czytania —

Na skalistym brzegu stała stara latarnia morska. Była już bardzo wiekowa, ale co noc wiernie zapalała swoje wielkie, ciepłe światło i obracała je powoli nad morzem. Jej zadaniem było prowadzić stateczki bezpiecznie do domu.

Pewnej nocy nad morze nadciągnęła gęsta mgła. Była tak biała i gęsta, że nie było widać własnego dziobu. Gdzieś daleko na falach kołysał się mały stateczek. Zgubił drogę. „Gdzie jest brzeg? Gdzie jest dom?” — pikał cichutko swoją syreną. Bał się bardzo.

Latarnia usłyszała ten cichy, przestraszony głosik. „Już ja cię odnajdę, mały” — pomyślała i rozpaliła swoje światło najmocniej, jak potrafiła. Wielki, złoty promień przeszył mgłę i pomknął nad falami.

Stateczek zobaczył w oddali ciepły blask. „Światło! Tam jest latarnia!” — ucieszył się. Powolutku, ostrożnie, popłynął w stronę światła. Latarnia obracała się miarowo, raz po raz oświetlając mu drogę. Błysk… ciemność… błysk… ciemność… jak spokojne mruganie wielkiego, dobrego oka.

„Płyń spokojnie, mały” — zdawała się mówić latarnia. „Nie spiesz się. Jestem tutaj. Będę świecić tak długo, aż dotrzesz bezpiecznie do domu.”

Stateczek płynął przez mgłę, a światło latarni nigdy nie zgasło. Fale kołysały go łagodnie, w przód i w tył, w przód i w tył, jak kołyska. Stateczek poczuł, że strach powoli go opuszcza. Skoro latarnia czuwa, nic złego nie może się stać.

W końcu mgła zaczęła się przerzedzać, a stateczek wpłynął do cichej, bezpiecznej przystani. Zacumował przy pomoście, tuż obok innych śpiących łódek. Był już w domu.

„Dziękuję ci, latarnio” — pikną cichutko stateczek. „Spij spokojnie, mały” — odpowiedziała latarnia i ściszyła swoje światło do miękkiego, ciepłego blasku. „Czuwam nad wszystkimi, którzy są na morzu. Możesz spać bezpiecznie.”

I stateczek zasnął, kołysany cichutko przez fale, otulony łagodnym światłem latarni, która świeciła nad nim przez całą noc — aż do rana.