Mały Księżyc, który nie chciał zasnąć

— Bajka do czytania —

Wysoko na niebie mieszkał mały Księżyc. Był jeszcze całkiem malutki — taki cieniutki sierp. I tak jak niektóre małe dzieci, mały Księżyc wcale nie chciał iść spać. „Nie chcę! Nie będę spać!” — marudził, kiedy przychodziła pora.

Mama Noc otulała niebo ciemnym, miękkim płaszczem usianym gwiazdami. „Czas spać, mój mały” — mówiła łagodnie. Ale mały Księżyc kręcił się, świecił to mocniej, to słabiej, i ciągle marudził: „Jeszcze chwilkę! Jeszcze tylko chwileczkę!”

„Dobrze” — powiedziała cierpliwie Mama Noc. „Skoro nie chcesz spać, to nauczę cię pewnego sekretu. To sposób, dzięki któremu sen przychodzi sam.”

„Najpierw” — szepnęła Mama Noc — „weź głęboki wdech. Tak jak wdychasz zapach kwiatów.” Mały Księżyc wciągnął powietrze. „A teraz powolutku wypuść, jakbyś zdmuchiwał świeczkę.” Mały Księżyc wypuścił. Fuuu…

„Jeszcze raz. Wdech… i wydech. Fuuu…” Mały Księżyc oddychał wolno i spokojnie. Poczuł, że robi się cięższy i milszy mu się robi.

„A teraz” — mówiła Mama Noc coraz ciszej — „policz gwiazdki. Jedna gwiazdka… druga gwiazdka… trzecia…” Mały Księżyc liczył. Przy siódmej gwiazdce jego światełko zaczęło delikatnie przygasać.

„Czwarta gwiazdka… piąta…” — szeptał już sennie mały Księżyc. Powieki robiły mu się ciężkie. „Szósta… siódma… ósssma…”

I zanim doliczył do dziesiątej gwiazdki, mały Księżyc już spał. Świecił cichutko, miękko, otulony ciemnym płaszczem Mamy Nocy.

Mama Noc uśmiechnęła się i pocałowała go w czubek. „Dobranoc, mój mały Księżycu.” A jeśli ty też nie możesz zasnąć — spróbuj zrobić tak jak on. Wdech… wydech… i policz gwiazdki. Dobranoc.