Bajka o Kamyczku, który chciał być inny

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał sobie mały Kamyczek. Leżał na skraju strumienia, obok innych kamyków – gładkich, błyszczących i okrągłych. Ale Kamyczek był inny: miał chropowatą powierzchnię, jeden bok był płaski, a drugi ostry. Często patrzył na swoich gładkich przyjaciół i wzdychał.

„Dlaczego nie jestem taki jak oni?” – myślał Kamyczek. „Oni są tacy piękni, a ja… jestem tylko szorstki i kanciasty.” Każdego dnia obserwował, jak woda w strumieniu muska ich gładkie boki, a one błyszczą w słońcu jak małe diamenty. Kamyczek czuł się smutny i samotny.

Pewnego dnia postanowił, że musi się zmienić. Zaczął się turlać po ostrych kamieniach, żeby wygładzić swoje krawędzie. Tarł się o piasek, o korzenie drzew, a nawet o twardą skałę. Ale im bardziej się starał, tym bardziej bolało, a on wciąż pozostawał szorstki i kanciasty.

Zmęczony i smutny, Kamyczek usiadł na mchu. Wtedy przyleciała do niego mała biedronka. „Dlaczego płaczesz?” – zapytała. „Bo chcę być gładki jak inne kamyki, ale nie umiem” – odpowiedział Kamyczek. Biedronka uśmiechnęła się i usiadła na jego płaskim boku.

„Widzisz?” – powiedziała biedronka. „Twój płaski bok to idealne miejsce do odpoczynku. A twoje ostre krawędzie? Dzięki nim możesz się zatrzymać, gdy toczysz się w dół. Jesteś wyjątkowy, bo jesteś inny.” Kamyczek spojrzał na siebie z nowej perspektywy. Może bycie innym wcale nie było złe?

Wkrótce dołączył do nich mały chrząszcz. „Kamyczku, twoja szorstka powierzchnia to świetne miejsce, by się wspinać! Inne kamyki są za śliskie.” Kamyczek poczuł, jak w jego sercu robi się ciepło. Nagle zobaczył, że to, co uważał za wadę, dla innych było zaletą.

Od tego dnia Kamyczek przestał próbować być kimś innym. Zamiast tego cieszył się swoją wyjątkowością. Pomagał mrówkom się wspinać, dawał schronienie małym robaczkom, a jego płaski bok stał się ulubionym miejscem odpoczynku dla zmęczonych owadów.

Kiedy zapadł wieczór, a niebo wypełniły gwiazdy, Kamyczek leżał spokojnie nad strumieniem. Czuł się szczęśliwy, że jest sobą. Woda cicho szemrała, a on zamknął swoje małe kamyczkowe oczka, wiedząc, że bycie innym to najpiękniejszy dar. Dobranoc, Kamyczku. Dobranoc, maleńki.