Bajka o tajemniczym oddechu wiatru

— Bajka do czytania —

Mała Zosia mieszkała w domku na skraju łąki. Każdego ranka budziły ją promienie słońca i delikatny szum wiatru. Ale pewnego dnia Zosia zadała sobie pytanie: „Czym właściwie jest to powietrze, które czuję na twarzy?”

Zosia wyszła na podwórko i rozejrzała się dookoła. Widziała drzewa, kwiaty i ptaki, ale powietrza nie mogła zobaczyć. „Gdzie jesteś, powietrze?” – szepnęła. Wtedy poczuła lekki podmuch na policzku. To wiatr odpowiedział jej swoim cichym szeptem.

Zosia pobiegła do mamy. „Mamo, mamo, czy powietrze naprawdę istnieje, skoro go nie widać?” Mama uśmiechnęła się i podała Zosi balonik. „Nadmuchaj go, a zobaczysz, że powietrze jest w środku”. Zosia nadmuchała balonik i poczuła, jak robi się okrągły i twardy. „O, jest!” – zawołała radośnie.

Potem mama zaproponowała zabawę. Wzięła słomkę i szklankę wody. „Zobacz, jak powietrze robi bąbelki”. Zosia dmuchnęła przez słomkę i woda zaczęła bulgotać. „Powietrze jest wszędzie, nawet w wodzie!” – zdziwiła się dziewczynka.

Po południu Zosia poszła do ogrodu. Zobaczyła pszczołę, która latała z kwiatka na kwiatek. „Pszczółko, czy ty też potrzebujesz powietrza?” – zapytała. Pszczoła zatrzymała się na chwilę, jakby chciała powiedzieć: „Tak, bez powietrza nie mogłabym latać ani oddychać”. Zosia zrozumiała, że powietrze jest potrzebne wszystkim – ludziom, zwierzętom i roślinom.

Wieczorem Zosia usiadła na huśtawce i patrzyła w niebo. Widziała chmury, które płynęły powoli. „To wiatr je niesie” – pomyślała. Wiatr delikatnie kołysał huśtawką, a Zosia czuła się lekka jak piórko. „Powietrze jest moim przyjacielem” – szepnęła.

Kiedy nadszedł czas snu, Zosia położyła się w łóżku. Mama otworzyła okno, żeby wpuścić świeże powietrze. „Dobranoc, powietrze” – powiedziała Zosia i zamknęła oczy. Czuła, jak chłodny wietrzyk głaszcze ją po nosku, a potem wszystko ucichło.

Gwiazdy na niebie migotały cicho, a powietrze niosło ich światło aż do okna Zosi. Dziewczynka oddychała spokojnie, wiedząc, że powietrze jest z nią zawsze – nawet gdy śpi. I tak zasnęła, otulona ciepłem i ciszą nocy.