Mała asteroida Lila i jej kosmiczny taniec

— Bajka do czytania —

W dalekim, migoczącym kosmosie, pośród milionów gwiazd i planet, mieszkała sobie mała asteroida o imieniu Lila. Była okrąglutka, srebrzysta i miała na sobie mnóstwo malutkich dołeczków, jakby ktoś ulepił ją z kosmicznego ciasta.

Lila krążyła wokół ogromnej, błękitnej planety, która nazywała się Niebiana. Każdego dnia patrzyła na dumne planety z ich pierścieniami i księżycami, i czuła się malutka i nieważna. – Ach, jestem tylko malutką asteroidą – wzdychała. – Nikt mnie nie zauważa, a ja niczego nie potrafię.

Pewnego dnia przeleciała obok niej kometa Iskierka, ciągnąc za sobą lśniący ogon z pyłu i lodu. – Dlaczego jesteś taka smutna, Lilo? – zapytała Iskierka, zatrzymując się na chwilę. – Bo jestem tylko kawałkiem skały – odpowiedziała Lila. – Nie mam ogona, nie jestem duża, nie mam nic specjalnego. Iskierka zaśmiała się delikatnie: – Ależ masz! Twoje dołeczki mienią się w świetle gwiazd jak maleńkie srebrne oczka. To twoje piękno.

Lila spojrzała na siebie i rzeczywiście – w blasku dalekiego słońca jej powierzchnia błyszczała. Uśmiechnęła się nieśmiało. Potem przyleciał do niej mały satelita Gaguś, który zbierał dane o pogodzie na Niebianie. – Lilo, pomożesz mi? – zapytał. – Muszę okrążyć planetę, ale samemu jest mi nudno. Lila zgodziła się i zaczęła krążyć obok Gagusia. Razem tańczyli wokół Niebiany, a ich ruchy były jak najpiękniejszy taniec.

– Widzisz? – powiedział Gaguś. – Bez ciebie moja podróż byłaby samotna. Jesteś wspaniałym towarzyszem. Lila poczuła, jak robi jej się ciepło w środku. Przez następne dni spotykała inne kosmiczne stworzenia: mgławicę, która opowiadała historie o narodzinach gwiazd, i spadającą gwiazdę, która prosiła Lilę, by spełniła jej życzenie – żeby zawsze pamiętać, jak jest wyjątkowa.

Pewnej nocy, gdy księżyc Niebiany świecił srebrnym światłem, Lila zrozumiała coś ważnego. Nie musiała być planetą ani kometą. Była asteroidą – małą, ale pełną blasku, która krąży sobie w rytmie kosmosu, a czasem staje się przyjaciółką dla innych. Każdy, nawet najmniejszy kamyk we wszechświecie, ma swoją własną ścieżkę i swoje własne piękno.

Zmęczona, ale szczęśliwa, Lila znalazła miejsce w cieniu Niebiany, gdzie promienie słońca łagodnie muskały jej srebrzystą skórę. Ziewnęła cichutko, a wokół jej dołeczków zapaliły się maleńkie światełka – jak mini gwiazdki. – Dobranoc, Lilo – szepnęły gwiazdy. – Dobranoc, mała asteroido. I Lila, kołysana kosmiczną ciszą, zapadła w najsłodszy sen.

Tam, wysoko na niebie, gdy spojrzysz w górę, może dostrzeżesz małą, mrugającą kropkę. To Lila, która tańczy w swoim rytmie, przypominając, że każde dziecko jest wyjątkowe – nawet jeśli jest maleńkie jak ziarenko piasku w ogromnym kosmosie. Spij spokojnie, śnij o gwiazdach, a jutrzejszy dzień znów będzie pełen przygód.