Bajka o Basi

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku, gdzie domki miały czerwone dachy, a ogródki pełne były słoneczników, mieszkała dziewczynka o imieniu Basia. Basia miała oczy jak dwa błyszczące guziczki i uśmiech, który rozświetlał każdy pochmurny dzień. Najbardziej na świecie lubiła biegać boso po trawie i zbierać kolorowe kamyki nad strumykiem. Ale pewnego dnia, podczas zabawy w ogrodzie, usłyszała cichutki płacz.

Basia rozejrzała się wokół i zobaczyła małego, szarego wróbelka, który siedział na płotku i trząsł się ze smutku. „Dlaczego płaczesz, mały ptaszku?” – zapytała Basia, podchodząc bliżej. Wróbelek westchnął i powiedział: „Zgubiłem swoją rodzinę. Lecieliśmy nad miastem, ale zerwał się silny wiatr i już nie wiem, gdzie są moi bracia i siostry.” Basia poczuła, jak jej serce robi się ciepłe i miękkie. „Nie martw się, pomogę ci ich odnaleźć!” – zawołała odważnie.

Basia wzięła wróbelka na swoją dłoń i ruszyła w stronę parku. Szła powoli, patrząc w górę na gałęzie drzew. „Może twoja rodzina ukryła się wśród liści?” – zastanawiała się. Nagle usłyszała głośne ćwierkanie dochodzące z wysokiego dębu. „To oni!” – pisnął radośnie wróbelek. Ale kiedy podeszli bliżej, okazało się, że to tylko inne ptaki, które głośno się kłóciły o żołędzia. Basia westchnęła, ale nie poddała się.

Poszli dalej, aż do starej fontanny na rynku. Woda w fontannie pluskała wesoło, a wokół latały kolorowe motyle. Basia usiadła na brzegu i pomyślała: „Gdzie jeszcze mogli polecieć?” Wróbelek smutno opuścił główkę. Wtedy Basia zauważyła, że na niebie pojawiła się tęcza – taka piękna, jakby ktoś rozlał farby. „Może twoja rodzina poleciała w stronę tęczy?” – zapytała. Wróbelek pokiwał główką, choć nie był pewien.

Ruszyli w kierunku, gdzie tęcza łączyła się z ziemią. Po drodze spotkali puchatego kota, który wygrzewał się na słońcu. „Kotku, widziałeś może stado małych wróbli?” – zapytała Basia. Kot przeciągnął się leniwie i mruknął: „Widziałem, jak frunęły nad łąką, tam za pagórkiem.” Basia podziękowała i pobiegła w tamtą stronę, a wróbelek ćwierkał z nadzieją.

Za pagórkiem rozciągała się zielona łąka, usiana stokrotkami i makami. I rzeczywiście, na środku łąki, na starym kamieniu, siedziały trzy małe wróbelki i rozglądały się niespokojnie. „To oni!” – zawołał wróbelek i frunął prosto do swojej rodziny. Ptaszki zaczęły radośnie ćwierkać, skakać i przytulać się do siebie. Basia stała z boku i uśmiechała się szeroko, czując, jak jej serce wypełnia ogromna radość.

Wróbelek przyleciał z powrotem do Basi i usiadł jej na ramieniu. „Dziękuję ci, Basiu, że mi pomogłaś. Jesteś najlepszą przyjaciółką, jaką można sobie wymarzyć.” Basia pogłaskała go delikatnie po piórkach i powiedziała: „Pomaganie innym to najpiękniejsza przygoda. Kiedy widzę, że jesteś szczęśliwy, ja też czuję się szczęśliwa.” Wieczorem Basia wróciła do domu, położyła się do łóżka, a przez okno widziała migoczące gwiazdy. Wśród nich, na gałęzi, spała cała rodzina wróbelków, a jeden z nich miał na piórkach maleńki, srebrny pył – to Basia zdmuchnęła mu na dobranoc odrobinę magii.