Bajka o Dniu Chleba

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie każdy dom pachniał inaczej, zbliżał się wyjątkowy dzień – Dzień Chleba. Mała Zosia obudziła się wcześniej niż zwykle, bo dziś miała iść z mamą do piekarni pana Bochenka.

Mama uśmiechnęła się i podała Zosi jej ulubioną sukienkę w słoneczniki. 'Dziś dowiesz się, jak powstaje chleb' – powiedziała tajemniczo. Zosia aż podskoczyła z radości, bo uwielbiała zapach świeżego pieczywa.

W piekarni pana Bochenka kłębiły się kłęby pary, a na blasze leżały złociste bochenki. Pan Bochenek, wysoki mężczyzna w białym fartuchu, powitał Zosię serdecznie. 'Widzę, że przyszłaś poznać naszego gościa honorowego – chleb!', zaśmiał się i pokazał Zosi wielką misę z ciastem.

Zosia z zachwytem patrzyła, jak pan Bochenek ugniata ciasto. 'To najważniejsza część – mówił – trzeba je wyrabiać z miłością, żeby chleb był puszysty.' Potem pokazał jej ziarna pszenicy. 'Każde takie maleńkie ziarenko, gdy trafi do ziemi, wyrasta na kłos. Potem zbieramy je i mielimy na mąkę. A z mąki i wody, z dodatkiem odrobiny soli i zakwasu, powstaje to cudowne ciasto.'

Zosia dotknęła miękkiego ciasta. Było ciepłe i gładkie. Pan Bochenek uformował mały bocheneczek, posypał go makiem i wstawił do pieca z ogromnymi drzwiami. 'Teraz musimy poczekać' – powiedział. Zosia z mamą usiadły na ławeczce i obserwowały, jak przez szybkę widać, jak chleb rośnie i rumieni się.

Gdy chleb był gotowy, pan Bochenek wyjął go i położył na kratce do ostygnięcia. Zapach rozszedł się po całej piekarni. Zosia dostała swój własny, mały bochenek – był gorący i pachnący. 'Pamiętaj, Zosiu – powiedział pan Bochenek – chleb to owoc pracy wielu rąk: rolnika, młynarza, piekarza. Każdy kęs to małe święto.'

Zosia wróciła do domu z bochenkiem. Słońce zachodziło, a ona usiadła na ganku. Nagle zobaczyła wróbelka, który patrzył na nią wyczekująco. Zosia ułamała kawałek chleba i pokruszyła go dla ptaszka. Wróbelek dziobał radośnie, a Zosia poczuła, że dzielenie się sprawia jej wielką radość.

Wieczorem, gdy mama położyła Zosię do łóżka, dziewczynka przytuliła swój bochenek, który postawiła na nocnym stoliku. 'Dobranoc, chlebku' – szepnęła. Przez okno wpadały gwiazdy, a w pokoju unosił się jeszcze zapach ciepłego pieczywa. Zosia zamknęła oczy i śniła, że jest małym ziarenkiem, które rośnie w słońcu, a potem zamienia się w złocisty bochen. Było ciepło, spokojnie i bezpiecznie, a księżyc na niebie wyglądał jak wielka pajda chleba.