Tajemnica Starego Dębu

— Bajka do czytania —

W średnim lesie, tuż za pagórkiem malinowym, stał najstarszy dąb w całej okolicy. Miał potężną koronę i korzenie grube jak ramiona taty. Wszystkie młode drzewa nazywały go Dziadkiem Dębem, bo pamiętał czasy, gdy w lesie nie było jeszcze żadnej ścieżki.

Pewnego wieczoru mały chłopiec o imieniu Adaś usiadł pod Dziadkiem Dębem. Był zmęczony po całym dniu biegania. Zamknął oczy i nagle usłyszał cichy szelest – to nie był wiatr. To gałęzie dębu mówiły do siebie!

„Dziś rano mała wiewiórka schowała u mnie żołędzie” – szumiał dąb. „A ja pamiętam, jak przed stu laty przyszedł tu pierwszy człowiek. Był wysoki i niósł siekierę, ale spojrzał na mnie i odszedł… bo zobaczył we mnie starego przyjaciela.”

Adaś otworzył oczy ze zdumienia. Dziadek Dąb opowiadał dalej: „Każde drzewo ma swoją historię. Brzoza obok ciebie pamięta, jak urodził się twój tata. A ta mała lipa – słyszała pierwszy płacz twojej siostry.”

Chłopiec wstał i podszedł do brzozy. Pogładził jej białą korę. „To ty znasz mojego tatę?” – szepnął. Brzoza zaszumiła cicho, jakby się uśmiechnęła. A lipa zakołysała gałązkami, jakby chciała powiedzieć: „Tak, byłam tu cały czas.”

Nagle Dziadek Dąb powiedział: „Adaś, drzewa nie mówią głośno. Trzeba usiąść cicho i słuchać sercem. Każdy liść to małe opowiadanie, a każdy pień to księga.” Adaś usiadł z powrotem i milczał długą chwilę. Słyszał szum, ale teraz rozumiał słowa.

„Dziękuję, że mi powiedziałyście” – wyszeptał Adaś do brzozy, lipy i dębu. „Obiecuję, że będę was odwiedzać i słuchać.” Drzewa zaszumiały w odpowiedzi – to był najpiękniejszy koncert w lesie.

Księżyc wszedł między gałęzie. Adaś poczuł, że oczy mu się kleją. Położył głowę na miękkim mchu, a Dziadek Dąb rozłożył nad nim swoje liście jak koc. W lesie zapanowała cisza – tylko od czasu do czasu gwiazdy mrugały do chłopca z wysoka. „Dobranoc” – szepnął wiatr. I Adaś zasnął spokojnie, przytulony do korzeni starego drzewa.