Bajka o Elzie, która zapomniała o uśmiechu

— Bajka do czytania —

Dawno temu, wysoko nad ziemią, w krainie lekkich obłoków mieszkała mała chmurka o imieniu Elza. Była najmniejszą chmurką na niebie, ale miała największy uśmiech ze wszystkich. Każdego ranka witała słońce radosnym: 'Dzień dobry!' i malowała na niebie wesołe wzorki. Jednak pewnego dnia coś się stało – Elza przestała się uśmiechać.

Od rana Elza była smutna. Jej błękitne oczy patrzyły w dal, a wokół niej unosiła się szara mgiełka. 'Co się stało?' – zapytał ją wiaterek Franek. 'Nie wiem' – szepnęła Elza. 'Zapomniałam, jak się uśmiechać. Moje usta są jak zamknięte na klucz.' Franek zatrząsł się ze zmartwienia i poleciał powiedzieć o tym innym chmurkom.

Szybko zebrały się wszystkie chmurki: duża Chmurka Borys, puchata Chmurka Lila i stara mądra Chmurka Róża. 'Musimy pomóc Elzie' – powiedziała Róża. 'Pamiętajcie, że czasem najprostsze rzeczy potrafią zdziałać cuda.' Postanowili, że każdy z nich zrobi coś miłego, by rozweselić małą chmurkę.

Borys przyniósł Elzie kropelkę deszczu w liściu klonu. 'Popatrz, jak pięknie błyszczy w słońcu' – powiedział. Elza spojrzała, ale jej usta ani drgnęły. Lila zatańczyła w powietrzu, tworząc wirujące wzory. 'To dla ciebie!' – zawołała. Elza westchnęła cicho, ale wciąż była smutna.

Wtedy Róża zapytała: 'Elzo, a czy ty zrobiłaś dziś coś dobrego dla kogoś innego?' Elza zdziwiła się: 'Nie, byłam tak zajęta myśleniem o swoim smutku, że o tym nie pomyślałam.' 'Może to jest klucz?' – uśmiechnęła się Róża. 'Spróbuj zrobić coś miłego dla kogoś innego, a twój uśmiech wróci.'

Elza postanowiła spróbować. Zobaczyła pod sobą małego chłopca, który smutno siedział na łące. 'Może sprawię mu trochę cienia?' – pomyślała. Delikatnie przesunęła się nad chłopcem, chroniąc go przed słońcem. Chłopiec podniósł głowę i uśmiechnął się do niej. 'Dziękuję, chmurko!' – zawołał.

Wtedy Elza poczuła coś dziwnego – jej usta same się rozchyliły i pojawił się na nich mały uśmiech. 'Działa!' – zawołała radośnie. Postanowiła zrobić jeszcze coś miłego. Poleciała nad wyschniętą łąkę i puściła delikatny deszczyk. Kwiaty podniosły główki, a trawa stała się zielona. Elza uśmiechnęła się szeroko – jej uśmiech wrócił na dobre!

Od tamtego dnia Elza wiedziała, że najlepszym sposobem na smutek jest zrobienie czegoś dobrego dla innych. Codziennie malowała na niebie uśmiechnięte buzie, podlewała spragnione rośliny i machała do dzieci. A gdy ktoś pytał, skąd bierze tyle radości, odpowiadała: 'Uśmiech rośnie, gdy się nim dzielisz z innymi.'