Tajemnica Kolorowego Lasu

— Bajka do czytania —

W Kolorowym Lesie, gdzie drzewa miały liście we wszystkich barwach tęczy, mieszkał mały zajączek o imieniu Tofik. Tofik był bardzo ciekawski, ale czasem coś dziwnego działo się w jego serduszku. Czuł wtedy, jakby ktoś włączał w nim małą huśtawkę – raz było mu wesoło, a za chwilę smutno. Nie wiedział, co to znaczy.

Pewnego słonecznego poranka Tofik wybrał się na spacer. Po drodze spotkał swoją przyjaciółkę, wiewiórkę Kasię. Kasia skakała z gałęzi na gałąź i śmiała się głośno. – Chodź, pobawimy się w chowanego! – zawołała. Tofik chciał się zgodzić, ale nagle poczuł dziwny ciężar w brzuszku. – Nie mam ochoty – mruknął i usiadł pod dębem.

Kasia usiadła obok niego i zapytała: – Tofiku, co się dzieje? Wyglądasz, jakbyś zgubił swoją ulubioną marchewkę. – Nie wiem – odpowiedział zajączek. – Coś mnie ściska w środku, ale nie wiem co. Kasia pokiwała głową i powiedziała: – Może to smutek? Albo złość? Ja czasem czuję, jakby w moim brzuszku tańczyły iskierki, gdy jestem zdenerwowana.

Tofik zastanowił się chwilę. – Smutek? Złość? Nie znam tych słów. – To proste – wyjaśniła wiewiórka. – Emocje to takie uczucia, które mieszkają w naszym sercu. Każda z nich jest inna, jak kolory w lesie. Gdy jesteś wesoły, czujesz się lekko jak piórko. Gdy smutny, jakbyś niósł ciężki kamień. Gdy zły, masz ochotę tupać.

Nagle zza krzaka wyskoczył lis Leon. – Hej, słyszałem, że rozmawiacie o emocjach! – zawołał. – Ja też czasem mam w sobie taki wir, który kręci się w kółko. Raz jestem odważny, a raz boję się własnego cienia. – I co wtedy robisz? – spytał Tofik. – Biorę głęboki oddech i mówię o tym komuś – odpowiedział Leon. – Albo rysuję to, co czuję.

Tofik postanowił spróbować. Zamknął oczy, wziął głęboki oddech i pomyślał o tym, co czuje. – Chyba jestem trochę smutny, bo nie mogłem znaleźć mojej ulubionej zabawki – powiedział cicho. – Ale też trochę zły, bo przegrałem w wyścigu z Kasią. – I jak się teraz czujesz, gdy to powiedziałeś? – zapytała Kasia. – Lżej! – zawołał zajączek z uśmiechem.

Od tego dnia Tofik zaczął nazywać swoje emocje. Gdy czuł radość, skakał wysoko i śpiewał piosenki. Gdy smutek, siadał z przyjaciółmi i rozmawiał. Gdy złość, biegał po łące, aż mu przeszło. Nauczył się też, że wszystkie emocje są ważne – nawet te trudne. I że zawsze może poprosić o pomoc, gdy czuje się zagubiony.

Kolorowy Las stał się jeszcze piękniejszy, bo każde zwierzę wiedziało, że emocje to nie coś złego, tylko część bycia sobą. Tofik, Kasia i Leon często siadali razem i opowiadali sobie, co czują. A wieczorem, gdy zapadał zmrok, Tofik patrzył w niebo i myślał: „Emocje są jak gwiazdy – jedne świecą jasno, inne delikatnie, ale wszystkie są potrzebne.”