Bajka o Franklinie i magicznym drzewie

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka mały żółw Franklin spacerował po łące za swoim domkiem. Nagle jego uwagę przykuło coś błyszczącego w trawie – to było maleńkie, złote ziarenko. Franklin nigdy wcześniej nie widział czegoś takiego. Ostrożnie wziął je do łapki i postanowił zasadzić w ogrodzie, tuż obok swojego ulubionego krzaczka poziomki.

Franklin wykopał dołek, włożył ziarenko i przykrył je ziemią. Potem przyniósł konewkę i delikatnie podlał miejsce. – Rośnij, małe ziarenko – szepnął. Przez kilka dni Franklin przychodził sprawdzać, czy coś się dzieje. Aż pewnego ranka ujrzał zieloną łodyżkę wystającą z ziemi. Z każdym dniem łodyżka rosła wyżej i wyżej, aż zamieniła się w piękne drzewo.

Drzewo było niezwykłe – jego liście mieniły się odcieniami zieleni i błękitu, a na gałęziach pojawiły się owoce w różnych kolorach: czerwone, żółte, pomarańczowe i fioletowe. Franklin był zachwycony. Zerwał jeden czerwony owoc i ugryzł – był słodki i soczysty. – Mniam! – powiedział z uśmiechem.

Wkrótce przybiegli przyjaciele Franklina: zajączek Florek, myszka Marysia i wiewiórka Wiki. Zobaczyli drzewo i aż otworzyli buzie ze zdumienia. – Skąd masz takie drzewo? – zapytała Marysia. Franklin opowiedział im o złotym ziarenku. – Jest tyle owoców! Nie zjem ich sam – stwierdził. – Chcecie spróbować?

Przyjaciele z radością sięgnęli po owoce. Florek wybrał żółty, Marysia fioletowy, a Wiki pomarańczowy. Każdy chwalił smak i dziękował Franklinowi. – Dziękujemy, że się dzielisz! – powiedziała Wiki. Franklin poczuł w sercu ciepło – radość z dzielenia była większa niż smak owoców.

Od tamtej pory każdego popołudnia Franklin i jego przyjaciele zbierali owoce z magicznego drzewa i bawili się w ogrodzie. Czasem robili z nich soki, a czasem piekli szarlotkę. Franklin zauważył, że im więcej dawał, tym więcej pojawiało się nowych owoców. Drzewo rosło coraz bujniej, a wokół niego zawsze panowała wesoła atmosfera.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Franklin usiadł pod drzewem i spojrzał w niebo. Na gałęziach migotały świetliki, a wiatr szeleścił liśćmi. – Dziękuję ci, małe ziarenko, za ten wspaniały dar – wyszeptał. Przytulił się do pnia i poczuł, że jest najszczęśliwszym żółwiem na świecie.

Powoli zmęczenie ogarnęło Franklina. Położył głowę na miękkim mchu, a drzewo otuliło go cieniem. Gwiazdy zaczęły pojawiać się na niebie, jedna po drugiej. Franklin zamknął oczy, słuchając cichego szumu liści. – Dobranoc, magiczne drzewo – szepnął. I zasnął spokojnie, marząc o złotych ziarenkach i uśmiechniętych przyjaciołach.