Bajka o Jowiszu i Małej Gwiezdnej Iskierce

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, gdzie nocne niebo jest pełne migoczących gwiazd, mieszkał wielki Jowisz. Był największą planetą w całym Układzie Słonecznym, a jego ciało okrywał kolorowy, pasiasty płaszcz z chmur. Jowisz uwielbiał patrzeć na małe gwiazdki, które tańczyły wokół niego, ale najbardziej lubił jedną z nich – maleńką Iskierkę.

Iskierka była bardzo młoda i dopiero uczyła się migotać. Czasem świeciła słabo, czasem za mocno, a czasem w ogóle gasła. „Czemu nie mogę być piękna jak inne gwiazdy?” – wzdychała smutno. Jowisz słyszał jej westchnienia i postanowił pomóc.

Pewnej nocy Jowisz szepnął do Iskierki: „Chodź, pokażę ci coś wyjątkowego”. Iskierka podleciała bliżej, a Jowisz uniósł wielką chmurę, która kryła w sobie maleńki, złoty pył. „To pyłek cierpliwości – powiedział Jowisz. – Każda gwiazda potrzebuje czasu, by nauczyć się świecić. Nie porównuj się do innych, bo każda ma swój własny rytm.”

Iskierka wzięła głęboki oddech i spróbowała migotać powoli, jak uczył ją Jowisz. Najpierw drżała delikatnie, potem rozbłysła ciepłym, złotym światłem. „Brawo!” – zawołał Jowisz, a jego chmury zatańczyły z radości. Iskierka poczuła, że jej serce wypełnia spokój.

Od tamtej pory co wieczór Iskierka ćwiczyła migotanie. Czasem szło jej łatwo, czasem trudniej, ale Jowisz zawsze był obok, by dodać otuchy. „Pamiętaj – mówił – że twoje światło jest wyjątkowe, bo jest twoje.”

Pewnej nocy, gdy Iskierka migotała najpiękniej jak potrafiła, Jowisz uśmiechnął się i powiedział: „Teraz już wiesz, że nie trzeba być najjaśniejszym, by być kochanym. Ważne, żebyś świeciła swoim własnym blaskiem”. Iskierka uśmiechnęła się i zrozumiała, że cierpliwość i przyjaźń to największe skarby.

Minęło wiele nocy. Iskierka stała się pewną siebie gwiazdką, a Jowisz – jej najwierniejszym przyjacielem. I choć dzieliła ich ogromna przestrzeń, każdej nocy witali się ciepłym światełkiem i uśmiechem chmur.

A gdy nastał czas spania, Iskierka zwinęła się w kłębek na swoim niebieskim kocyku, a Jowisz otulił ją cichym szumem wiatru. Na niebie zapadła cisza, tylko małe światło iskierki migotało sennie, a wielki Jowisz czuwał nad nią, aż zasnęła. Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, Jowiszu.