Kaczka Klementynka i nocne niebo

— Bajka do czytania —

Nad małym stawem, wśród trzcin i sitowia, mieszkała kaczka o imieniu Klementynka. Miała miękkie, złociste piórka i zawsze ciekawie rozglądała się dookoła. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za starym dębem, Klementynka siadała na brzegu i patrzyła w niebo.

Pewnego razu, gdy zapadł zmrok, woda w stawie stała się gładka jak lustro. Klementynka zobaczyła w niej tysiące małych światełek. – Ojej, jakie śliczne! – szepnęła. – To pewnie nocne świetliki przyleciały się kąpać. I postanowiła je złapać.

Zanurzyła dziobek w wodzie, ale światełka rozpłynęły się w drobne fale. Próbowała jeszcze raz – tym razem szybciej, lecz zamiast światełek wyłowiła tylko kilka listków. – Gdzie one są? – zdziwiła się kaczka. – Przecież były tu przed chwilą.

Wtedy zza kamienia wychylił się stary żółw Jacek. Miał skorupę pokrytą mchem i bardzo mądre oczy. – Klementynko – powiedział łagodnie – to, co widzisz w wodzie, to nie świetliki. To odbicie gwiazd z nieba. Gwiazdy są bardzo, bardzo daleko, ale ich światło dociera do nas i odbija się w stawie.

Kaczka spojrzała w górę. Na niebie błyszczały prawdziwe gwiazdy – małe, srebrne punkciki. – Są takie piękne – westchnęła. – Chciałabym móc je dotknąć. Żółw uśmiechnął się: – Nie trzeba ich dotykać, żeby czuć ich blask. Wystarczy na nie patrzeć i zapamiętać ten widok. Wtedy gwiazdy zawsze będą z tobą.

Klementynka usiadła wygodnie i długo wpatrywała się w rozgwieżdżone niebo. Widziała, jak gwiazdy mrugają do siebie, tworząc jakieś tajemnicze wzory. Czuła się spokojna i bezpieczna. – Dziękuję, panie żółwiu – powiedziała cicho. – Nauczyłeś mnie, że najpiękniejsze rzeczy czasem są poza zasięgiem, ale wcale nie trzeba ich mieć, by były nasze.

Żółw skinął głową i powoli odczołgał się pod swój ulubiony kamień. Klementynka przeciągnęła się, bo poczuła, że zrobiła się senna. Poszła do swojego gniazda z trawy i piór, ułożonego między korzeniami wierzby. Ostatni raz spojrzała w niebo, a potem zamknęła oczy.

Wokół panowała już zupełna cisza, tylko od czasu do czasu plusnęła ryba albo zaszeleścił wiatr w trzcinach. Klementynka wtuliła się w miękką trawę, a nad stawem powoli zapadała noc. Gwiazdy na niebie i w wodzie delikatnie migotały jakby mówiły: Dobranoc, mała kaczko. Śpij słodko.