Kogutek i Lisek: Przyjaciele z podwórka

— Bajka do czytania —

Kogutek Koko mieszkał w małej zagrodzie za domem. Miał czerwony grzebień i głośne „kukuryku”. Każdego dnia witał słońce i biegał po podwórku. Pewnego razu zobaczył za płotem liska. Lisek był mały, szary i wyglądał na smutnego.

– Hej, lisek! – zawołał Koko. – Dlaczego jesteś taki smutny? Lisek podniósł wzrok i westchnął. – Nie mam przyjaciół. Wszyscy mówią, że lisy są chytre i nie można im ufać. – Koko zastanowił się chwilę. – Ja ci ufam. Możesz być moim przyjacielem. Ale musisz mi obiecać, że nie będziesz podjadać moich ziarenek.

Lisek Lolo uśmiechnął się szeroko. – Obiecuję! Razem zaczęli się bawić w chowanego wśród stogów siana. Koko chował się za krzakiem, a Lolo go szukał. Potem zamienili się rolami. Śmiali się i skakali, aż zrobiło się późno.

Nagle usłyszeli głośne szczekanie z lasu. To był wilk! Wilk był duży i warczał groźnie. Koko i Lolo przestraszyli się. – Co robimy? – zapytał Lolo. Koko pomyślał chwilę. – Mamy siłę w przyjaźni! Zagdakajmy razem głośno. Wilk się przestraszy i ucieknie.

Koko zaczął głośno piać: Kukuryku! Lolo dołożył swoje ciche hau-hau. Ich wspólny hałas był tak donośny, że wilk zatkał uszy i uciekł w głąb lasu. – Udało się! – zawołał Koko. – Dzięki tobie, Lolo! – Dzięki tobie, Koko, że mi zaufałeś – odpowiedział Lisek.

Od tego dnia Koko i Lolo byli najlepszymi przyjaciółmi. Koko nauczył się, że warto dawać szansę, a Lolo – że bycie uczciwym się opłaca. Kiedy słońce zaczęło zachodzić, usiedli na łące i patrzyli na gwiazdy.

– Jutro znów się spotkamy – szepnął Koko. – Dobranoc, przyjacielu. – Dobranoc – odszepnął Lolo. Oba zwierzątka zamknęły oczy, a cisza nocy otuliła je jak ciepły kocyk. Gwiazdy świeciły nad nimi jasno, niosąc spokojne sny.

I tak Koko i Lolo nauczyli się, że przyjaźń jest najpiękniejszym skarbem. Kiedy zapadała noc, każde z nich kładło się do swojego posłania – Koko w zagrodzie, Lolo w lesie – i śniło o wspólnych zabawach. A na niebie migotały gwiazdy, szepcząc: Dobranoc, małe przyjaciele.