Klusek i tajemnica zorzy

— Bajka do czytania —

Na wielkiej, zielonej łące mieszkał mały konik o imieniu Klusek. Miał złocistą grzywę i wielkie, ciekawe oczy, które zawsze patrzyły w niebo. Każdej nocy, gdy gwiazdy zaczynały migotać, Klusek tęsknie wzdychał: „Kiedy wreszcie zobaczę zorzę polarną?”

„Zorza polarna?” – zaśmiała się wiewiórka Lenka, skacząc po gałęziach. „To tylko kolorowe światła, które pojawiają się gdzieś hen, daleko. Nikt z nas ich nie widział.” Klusek poczuł smutek, ale nie poddał się. Postanowił odszukać kogoś, kto wie, gdzie można spotkać zorzę.

Wędrując przez łąkę, spotkał mądrą klacz o imieniu Lilia. Lilia miała siwą grzywę i oczy jak dwa ciepłe jeziorka. „Klusku,” powiedziała łagodnie, „zorza pojawia się na szczycie Starej Góry. Ale nie każdy może ją ujrzeć. Trzeba być cierpliwym i cichym jak wiatr.”

Klusek nie posłuchał do końca. „Cierpliwość? Nie mam czasu!” – zarżał i pobiegł w stronę góry, nie zważając na wołanie Lilii. Biegł długo, aż znalazł się w ciemnym lesie, gdzie ścieżki nagle się kończyły. Zrobiło mu się straszno i samotnie.

Wtedy usłyszał znajomy, ciepły głos: „Chodź za mną, mały przyjacielu.” To była Lilia. Szła powoli, stawiając kopyta pewnie na mchu. „Zgubiłem się,” wyszeptał Klusek ze łzami. „Myślałem, że dam radę sam.”

Lilia objęła go pyskiem i powiedziała: „Najważniejsze rzeczy przychodzą do tych, którzy potrafią czekać i słuchać. Teraz usiądźmy spokojnie, popatrz na niebo i zobaczysz, że zorza sama do nas przyjdzie.” Klusek zamknął oczy, wsłuchał się w szum traw i spokojny oddech Lilii.

Po chwili, gdy otworzył oczy, niebo nad nimi rozjarzyło się feerią barw – zielonych, różowych i fioletowych, tańczących jak motyle. „Zorza!” – szepnął zachwycony Klusek. „Jaka piękna! Dziękuję, Lilio, że nauczyłaś mnie czekać.”

Tej nocy, zmęczony, ale szczęśliwy, Klusek ułożył się na miękkiej trawie obok Lilii. Patrzył w gwiazdy, a w jego sercu grała cicha melodia. Po chwili zamknął oczy i zapadł w głęboki, spokojny sen, czując, że świat wokół jest dobry i przyjazny.