Bajka o Kotku Szarusiu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał kotek o imieniu Szaruś. Był to szary, puszysty kotek o wielkich, zielonych oczach i malutkim, różowym nosku. Szaruś uwielbiał spać na miękkiej poduszce w kuchennym koszyku, ale bał się wychodzić na dwór. Wszystko, co nieznane, wydawało mu się straszne.

Pewnego słonecznego poranka do domu wbiegła Zosia, mała dziewczynka, która bardzo kochała Szarusia. – Chodź, kotku, zobaczysz jaki piękny jest ogród! – zawołała wesoło. Ale Szaruś schował się pod kredensem i tylko wystawił czubek ogona. Zosia westchnęła i postawiła przed nim miseczkę mleka.

– Szarusiu, nie musisz się bać – powiedziała cicho, głaszcząc go po główce. – Jestem z tobą. Kotek powoli wyszedł spod kredensu i zjadł mleko. Spojrzał na otwarte drzwi, przez które wpadało słońce. Zobaczył, jak motyle tańczą nad kwiatami i usłyszał śpiew ptaków.

Nagle obok drzwi pojawił się mały, rudy ptaszek – rudzik. Przechylił głowę i zaćwierkał w stronę Szarusia. – Ćwir, ćwir! – powiedział przyjaźnie. Kotek nastawił uszy, ale nie uciekł. Rudzik wskoczył na próg i upuścił małe piórko. – To dla ciebie – zdawał się mówić.

Szaruś ostrożnie podszedł do piórka, powąchał je i kichnął zabawnie. Rudzik zachichotał ptasim świergotem. – Jestem Florek – powiedział. – Mieszkam w ogrodzie. Chcesz zobaczyć, gdzie rośnie najsłodsza trawa? Kotek skinął głową, choć trochę się bał.

Wyszli razem na trawnik. Florek pokazał Szarusiowi krzaczek z czerwonych porzeczek, a potem miejsce, gdzie słońce grzeje najmocniej. Szaruś poczuł, że jego strach maleje. – To wcale nie jest straszne! – zamruczał zadowolony. Nagle zza płotu wyjrzała Zosia i uśmiechnęła się.

Od tego dnia Szaruś codziennie wychodził do ogrodu. Bawił się z Florkiem w berka, gonił motyle i drzemał w cieniu lawendy. Odkrył, że nowe przygody mogą być przyjemne, zwłaszcza gdy ma się przyjaciela u boku. Zosia była dumna ze swojego dzielnego kotka.

Wieczorami Szaruś wracał do domu, zwinięty w kłębek na poduszce. Przez okno widział gwiazdy, a obok niego spała Zosia. Kotek mruczał cichutko, myśląc o tym, jak wiele się dziś nauczył. Strach minął, a w sercu zamieszkała odwaga i radość.