Bajka o Króliczku i Zaczarowanym Ogrodzie

— Bajka do czytania —

W Krainie Tęczowych Łąk, gdzie trawa pachniała miodem, a motyle tańczyły w słońcu, mieszkał mały króliczek o imieniu Buniak. Miał mięciutkie, białe futerko i uszka, które zawsze sterczały na baczność, gdy tylko coś ciekawego się działo. Buniak uwielbiał skakać po łące i zbierać stokrotki dla swojej mamy.

Pewnego dnia, gdy Buniak szukał najpiękniejszych kwiatów, usłyszał cichutki płacz. Pochodził spod wielkiego, starego dębu. Króliczek ostrożnie podskoczył bliżej i zobaczył maleńką biedronkę, która siedziała na listku i ocierała łezkę. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Buniak. – Zgubiłam swoją kropkę! – wyszeptała biedronka. – Bez niej nie jestem już sobą.

Buniakowi zrobiło się bardzo przykro. – Nie martw się! – powiedział dzielnie. – Pomogę ci znaleźć twoją kropkę. I tak rozpoczęła się wędrówka po Zaczarowanym Ogrodzie. Króliczek zaglądał pod każdy krzaczek, a biedronka fruwała nad polnymi kwiatami. Szukali i szukali, ale kropki nigdzie nie było.

W pewnej chwili Buniak usłyszał znajomy głos. To był stary kret, który wystawił głowę z norki. – Szukacie kropki? – zapytał. – Widziałem ją wczoraj, jak spadała z nieba prosto do strumyka. Króliczek i biedronka podziękowali krecikowi i pobiegli nad strumyk. Woda była kryształowo czysta, a na dnie błyszczały kolorowe kamyki.

Buniak pochylił się nad wodą i nagle zobaczył coś okrągłego i czerwonego. – To chyba twoja kropka! – zawołał. Ale gdy wyciągnął łapkę, okazało się, że to tylko odbicie słońca. Biedronka westchnęła smutno. – Już nigdy jej nie znajdę – szepnęła. – Nie poddawaj się – powiedział Buniak i przytulił ją swoją mięciutką łapką.

Wtedy, zupełnie niespodziewanie, zza chmury wyjrzało słońce i oświetliło polanę. Buniak spojrzał na biedronkę i zobaczył, że na jej grzbiecie, w miejscu gdzie brakowało kropki, pojawił się maleńki, złocisty pyłek. – Patrz! – zawołał. – To magia przyjaźni! Biedronka spojrzała w dół i ujrzała, że jej kropka wróciła – była jeszcze piękniejsza niż wcześniej, bo błyszczała jak małe słoneczko.

Buniak i biedronka uśmiechnęli się do siebie. Króliczek zrozumiał, że czasem wystarczy trochę cierpliwości i dobre serce, by sprawić, że smutek zamieni się w radość. Wieczorem wrócił do swojej norki, przytulił się do mamy i zamknął oczy. Przez okno wpadało światło gwiazd, a w oddali słychać było cichy śpiew świerszczy. – Dobranoc, Buniaku – szepnęła mama. – Dobranoc, mamo – odpowiedział króliczek i zasnął spokojnie, marząc o przygodach w Zaczarowanym Ogrodzie.