Króliczek Rycerz i Księżniczka Promyczek

— Bajka do czytania —

Daleko, za tęczowym lasem, mieszkał mały króliczek o imieniu Radek. Radek miał miękkie, brązowe futerko i długie uszy, którymi zawsze nastawiał na przygody. Jego największym marzeniem było zostać rycerzem – nosić błyszczącą zbroję i dzielnie bronić słabszych. Ale wszyscy mówili: „Jesteś tylko króliczkiem, rycerze są duzi i silni”.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać na niebie, Radek usłyszał cichutkie westchnienie. To była księżniczka Promyczek, która mieszkała w kryształowym zamku. Siedziała na kamieniu i ocierała łzy. „Zgubiłam naszyjnik z magicznym kamieniem” – powiedziała. „Bez niego zamek pogrąży się w ciemności, a ja nie mogę spać”.

Radek, choć mały, postanowił pomóc. „Nie martw się, księżniczko” – pisnął odważnie. „Znam każdą ścieżkę w lesie. Znajdę go!”. Skoczył w gąszcz, a księżniczka patrzyła z nadzieją. Biegł przez mchy i paprocie, szukając blasku. Nagle zobaczył coś świecącego pod korzeniami wielkiego dębu – to był magiczny kamień, który migotał jak małe słońce.

Ale nie mógł go dosięgnąć – korzenie były za grube. Radek nie miał miecza ani siły, ale miał spryt. Zaczął kopać ziemię swoimi łapkami. Kopał i kopał, aż zrobił tunel. W końcu kamień wypadł prosto w jego futerko. Ucieszony, pobiegł z powrotem do księżniczki.

Księżniczka Promyczek uściskała Radka. „Jesteś prawdziwym rycerzem!” – zawołała. „Nie potrzebujesz zbroi, bo masz dobre serce”. Zawiesiła naszyjnik, a zamek znów zajaśniał ciepłym blaskiem. Wszystkie światełka w oknach zamigotały jak gwiazdy.

Radek poczuł się dumny. Nie był duży, ale jego odwaga i chęć pomocy były ogromne. Wrócił do swojej norki pod starym dębem. Zmęczony, ale szczęśliwy, ułożył się na miękkiej trawie.

Nad nim rozciągało się niebo pełne migoczących gwiazd. Jedna z nich, najjaśniejsza, mrugała do niego – to był znak od księżniczki. Radek zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, księżniczko. Dobranoc, gwiazdy”.

I tak mały króliczek zasnął, wiedząc, że prawdziwy rycerz to ten, kto ma odwagę pomagać innym, nawet jeśli jest mały. Jego uszy opadły, a oddech stał się spokojny. W lesie zapadła cisza, a księżyc otulił go srebrnym blaskiem.