Bella i zaczarowany kamyk ciszy

— Bajka do czytania —

W zamku Kwitnącej Róży mieszkała mała księżniczka Bella. Miała złote loki, niebieskie oczy i najpiękniejszy uśmiech w całym królestwie. Ale Bella miała też jedną małą wadę – bardzo lubiła mówić, ale nie zawsze umiała słuchać.

Gdy rycerz Robert opowiadał o swoich przygodach, Bella przerywała mu: „Ja też, ja też! A widziałeś moją nową suknię?”. Gdy kucharka Krysia mówiła o przepisie na ciasteczka, Bella wołała: „A ja wolę lody!”. Nawet piesek Puszek merdał ogonem, ale Bella nie słuchała, co chce jej powiedzieć.

Pewnego dnia Bella znalazła w ogrodzie mały, gładki, błękitny kamyk, który dziwnie połyskiwał. Położyła go na dłoni – i nagle zrobiło się cicho. Usłyszała szum drzew, śpiew ptaków i ciche pyrkanie jeża pod krzakiem. Kamyk szeptał: „Słuchaj, a zobaczysz więcej”.

Bella schowała kamyk do kieszeni. Gdy rycerz Robert znów zaczął mówić, Bella go nie przerwała. Położyła dłoń na kamyku i słuchała. Dowiedziała się, że Robert boi się smoka w lesie. „Ojej, mogę ci pomóc?” – zapytała. Robert uśmiechnął się wdzięczny.

Kucharka Krysia opowiadała o swoim zmartwieniu – brakło jej mąki na ciasteczka. Bella słuchała, a potem zaprowadziła ją do spiżarni, gdzie stał worek z mąką. Krysia uściskała księżniczkę. A Puszek? Gdy Bella pochyliła się i słuchała, usłyszała, że chce się bawić w chowanego. I tak się stało.

Od tamtego dnia Bella nosiła kamyk w kieszeni. Nie zawsze go dotykała, ale pamiętała: czasem największym darem jest po prostu słuchanie. Król i królowa byli dumni, a w zamku zapanował spokój.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Bella wzięła Puszka na kolana. „Dziękuję, mały kamyku” – szepnęła. Zamknęła oczy, a wokół zapanowała cisza. Słychać było tylko delikatny szum wiatru i bicie jej małego serduszka.

Dobranoc, Bellu. Dobranoc, mały kamyku. Niech wasze sny będą ciche i spokojne, jak szept liści w ogrodzie, jak gwiazdy nad zamkiem.