Bajka o księżniczce Belli i zaczarowanym krzaku malin

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej zielonych wzgórz i srebrzystych strumieni, mieszkała księżniczka Bella. Miała złote loki i oczy jak dwa błękitne jeziora, ale najpiękniejsze w niej było serce – zawsze gotowe pomóc każdemu, kto potrzebował wsparcia. Mimo że mieszkała w wielkim zamku, najbardziej lubiła biegać boso po łąkach i rozmawiać z leśnymi zwierzętami.

Pewnego dnia, podczas spaceru po lesie, Bella usłyszała cichutki płacz. Za starym dębem siedział mały, szary zajączek i ocierał łapką mokre od łez policzki. – Co ci się stało, mały przyjacielu? – zapytała łagodnie księżniczka. Zajączek drżącym głosem opowiedział, że zgubił drogę do swojej nory, a do tego jest bardzo głodny, bo nigdzie nie może znaleźć smacznych młodych listków.

Bella bez wahania przykucnęła i pogłaskała zajączka po miękkim futerku. – Nie martw się, pomogę ci. Znam każdą ścieżkę w tym lesie – powiedziała. Ruszyli razem, a księżniczka po drodze zrywała dla zajączka soczystą koniczynę i dmuchawce. Nagle na ich drodze wyrósł ogromny, kolczasty krzak malin. Gałęzie były tak gęste i cierniste, że nie sposób było przejść.

– Och, jak ja chciałabym dostać się do tych słodkich malin – westchnął zajączek. Bella spojrzała na krzak i pomyślała chwilę. Zamiast się złościć, postanowiła go zapytać: – Drogi krzaku, dlaczego tak się najeżyłeś? Może coś ci dolega? Ku jej zdziwieniu krzak zaskrzypiał cicho i odpowiedział: – Nikt mnie nie odwiedza, jestem samotny i smutny. Dlatego stawiam kolce, żeby nikt mnie nie zranił.

Księżniczka uśmiechnęła się ciepło. – A gdybyśmy tak zostali twoimi przyjaciółmi? – zapytała. Krzak zawahał się, ale w końcu opuścił kilka kolców. Bella i zajączek usiedli obok niego i zaczęli mu opowiadać o swoich przygodach. Po chwili krzak rozchylił gałęzie, odsłaniając mnóstwo dojrzałych, słodkich malin. – Poczęstujcie się, to dla was – szepnął wstydliwie.

Zajączek zajadał się malinami, a Bella zerwała kilka dla siebie. Podziękowali krzakowi i obiecali, że będą go odwiedzać codziennie. Krzak rozpromienił się – jego kolce zmiękły, a na gałązkach pojawiły się nowe pąki. Od tej pory każdego ranka Bella i zajączek przychodzili do krzaka, a on częstował ich owocami i opowiadał leśne historie.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, księżniczka odprowadziła zajączka do jego nory. Pożegnali się serdecznie, a zajączek obiecał, że następnego dnia przyniesie krzakowi wodę ze źródełka. Bella wróciła do zamku zmęczona, ale szczęśliwa. Usiadła przy oknie i patrzyła na gwiazdy, które powoli zapalały się na niebie. – Jaki piękny był ten dzień – szepnęła i zasnęła spokojnie, wiedząc, że przyjaźń i dobroć potrafią zdziałać cuda.