Bajka o księżniczce Kasi i rycerzu Tomku, który odkrył prawdziwą odwagę

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej zielonych łąk i błękitnych jezior, mieszkała księżniczka Kasia. Miała złote loki i oczy jak niezapominajki. Kasia uwielbiała biegać po łące, zbierać kwiaty i rozmawiać z ptakami. Ale w zamku wszyscy mówili, że księżniczka potrzebuje dzielnego rycerza, by ją chronić. Tymczasem Kasia wcale nie czuła się słaba.

Pewnego dnia do zamku przybył rycerz Tomek. Miał lśniącą zbroję i piękny, biały koń. Głośno oświadczył: – Jestem najodważniejszym rycerzem w całym królestwie! Przybyłem, by chronić księżniczkę! Klasztorne damy dworu klasnęły w dłonie, ale Kasia tylko się uśmiechnęła i zapytała: – A co potrafisz zrobić poza walką? Tomek zmieszał się i nie wiedział, co odpowiedzieć.

Następnego dnia Tomek postanowił pokazać swoją odwagę. Wspiął się na wysoką wieżę, by zerwać dla księżniczki najpiękniejszy kwiat. Gdy dotarł na górę, okazało się, że kwiat urósł na samym brzegu dachu, a wokół niego wirowały pszczoły. Tomek bardzo bał się pszczół, ale nie chciał przyznać się do strachu. Zamiast iść dalej, poślizgnął się i upadł prosto w stóg siana.

Kasia podbiegła do niego i zobaczyła, że Tomek ma łzy w oczach. – Nic się nie stało – powiedziała łagodnie. – Strach to nie wstyd. Prawdziwa odwaga to robić coś dobrego nawet, gdy się boimy. Tomek otarł łzy i uśmiechnął się nieśmiało. – Może zamiast walki, nauczę się czegoś innego? – zapytał. – Na przykład jak pomagać innym? Kasia ucieszyła się i poklepała go po ramieniu.

Razem postanowili zrobić coś pożytecznego. W królestwie mieszkała staruszka, pani Róża, której domek miał dziurawy dach. Kasia i Tomek poszli do niej z koszem jabłek i narzędziami. Tomek wdrapał się na dach, a Kasia podawała mu gonty. Pracowali całe popołudnie, a pani Róża częstowała ich herbatą z miodem. Gdy skończyli, dach był już szczelny, a kobieta miała łzy radości.

Następnym razem pomogli małemu chłopcu, który zgubił swojego pieska. Tomek i Kasia przeszukali cały las, a w końcu znaleźli szczeniaka za starym dębem. Chłopiec płakał ze szczęścia i uściskał rycerza. Tomek zrozumiał, że prawdziwa odwaga to być dobrym dla innych, nawet jeśli nikt tego nie widzi. Kasia uśmiechnęła się i powiedziała: – Jesteś najodważniejszym rycerzem, jakiego znam.

Od tamtej pory Tomek nie nosił już zbroi. Zakładał wygodne ubranie i codziennie pomagał mieszkańcom królestwa. Razem z Kasią naprawiali ogrodzenia, zbierali jagody dla starszych osób i czytali bajki dzieciom w przytułku. Król był dumny z córki i nowego przyjaciela, a w zamku słychać było tylko śmiech i radość. Każdy mógł liczyć na pomoc księżniczki i rycerza.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapalały się na niebie, Kasia i Tomek siadali na łące i patrzyli w niebo. – Najpiękniejszą rzeczą, jaką można mieć, jest przyjaciel – mówiła Kasia. Tomek kiwał głową i dodawał: – A siła nie tkwi w mięśniach, ale w sercu. I tak, w ciepłej ciszy, wśród świateł świecących owadów, zasypiali spokojnie, wiedząc, że jutro znów będą mogli czynić dobro.