Księżniczka Zosia i Tęczowy Klucz

— Bajka do czytania —

W krainie Błękitnych Łąk, w zamku z różowego marmuru, mieszkała księżniczka Zosia. Miała złote loki i oczy koloru niezapominajek, ale najważniejsze było jej wielkie serce. Każdego ranka biegła do ogrodu, by nakarmić ptaszki, a wieczorem siadała na wieży i patrzyła, jak słońce chowa się za górami.

Pewnego dnia, gdy Zosia podlewała stokrotki, usłyszała cichutki płacz. Pod krzakiem bzu siedział mały skrzat o imieniu Kędziorek. Miał zmierzwioną czuprynę i łzy spływały mu po policzkach. – Co się stało? – zapytała Zosia, klękając obok niego.

– Zgubiłem Tęczowy Klucz – wyszeptał skrzat. – Bez niego nie otworzę bramy Magicznego Ogrodu, a tam czekają moje skrzacie przyjaciółki. Zosia pogłaskała go po głowie i powiedziała: – Nie martw się, pomogę ci go znaleźć.

Razem przeszukali cały ogród. Zaglądali pod liście paproci, pod kamienie i do norek krecich. Nagle Zosia zauważyła coś błyszczącego w dziupli starego dębu. To był klucz! Ale był tak wysoko, że nie mogła dosięgnąć.

– Musimy pomyśleć – szepnęła Zosia. Wtedy przypomniała sobie o wiewiórce Rudej, która mieszkała w koronie dębu. – Rudzia, pomożesz nam? – zawołała. Wiewiórka zeskoczyła z gałęzi, chwyciła klucz i podała go Zosi.

Skrzat Kędziorek uśmiechnął się od ucha do ucha. – Dziękuję, księżniczko! Jesteś najmilszą osobą w całej krainie. Zosia poczuła ciepło w sercu. Zrozumiała, że pomaganie innym daje radość większą niż najpiękniejsza korona.

Gdy słońce zaszło, Zosia wróciła do zamku. Położyła się do łóżka, a przez okno widziała gwiazdy, które mrugały do niej przyjaźnie. Wiedziała, że jutro znów będzie mogła komuś pomóc – i to było najpiękniejsze uczucie na świecie.

Zamknij oczy, maleńka, i pomyśl o Zosi, która znalazła skarb w dobrym uczynku. Niech srebrzysty księżyc kołysze twoje sny, a poranek przyniesie nową przygodę. Dobranoc, śpij słodko.