Bajka o tajemniczym ogrodzie i zapominalskim skrzacie

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym ogrodzie za starym dębem mieszkał skrzat o imieniu Kłębek. Miał krótkie nóżki, wielki brzuszek i okrągłe okulary, które ciągle spadały mu z nosa. Kłębek uwielbiał spać pod liściem łopianu, ale nie lubił podlewać kwiatów.

Pewnego ranka obudził go dziwny dźwięk: cichutkie pukanie do łupiny orzecha, która służyła mu za drzwi. To była Żabka Skoczek. – Kłębku, twoje kwiaty płaczą! – zawołała. Skrzat przeciągnął się, ziewnął i wyjrzał. Rzeczywiście, stokrotki zwiesiły główki, a niezapominajki szepnęły: – Jesteśmy spragnione!

Kłębek westchnął. – Ale ja nie mam czasu! Muszę znaleźć mój ulubiony kamień do podnoszenia nastroju – powiedział. Żabka pokiwała głową i odskoczyła w trawę. Skrzat ruszył przez ogród, przeskakując kretowiska i omijając kałuże. Nagle usłyszał płacz. To mała bratka, która próbowała wyrosnąć spod dużego liścia. – Pomóż mi, proszę – szepnęła. Kłębek odsunął liść i bratka wyprostowała się, uśmiechając.

– Dziękuję! – zawołała, a jej fioletowe płatki zajaśniały. Skrzat poczuł przyjemne ciepło w sercu. – To nic takiego – mruknął i poszedł dalej. Po chwili natknął się na mak, który leżał przewrócony po wietrze. – Postawię cię – powiedział Kłębek i delikatnie podniósł łodygę. Mak rozpromienił się czerwienią. – Jesteś dobrym skrzatem! – pisnął.

Kłębek zrozumiał, że pomaganie kwiatom sprawia mu radość. Wrócił do stokrotek i niezapominajek, wziął swoją małą konewkę i podlał je wszystkie. Kwiaty podniosły główki, a w ogrodzie zrobiło się kolorowo i pachnąco. Żabka Skoczek przykleiła się do liścia i uśmiechnęła: – Widzisz, jakie to proste?

Wieczorem Kłębek usiadł na kamieniu i patrzył, jak słońce zachodzi za pagórkiem. Kwiaty tańczyły lekko na wietrze. – Dziękujemy ci, Kłębku – szepnęły chórem. Skrzat przeciągnął się i ziewnął. – Jutro też was podleję – obiecał. I poszedł spać pod liściem łopianu, a nad ogrodem zapadła cisza.

Na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy. Kłębek zamknął oczy i słyszał tylko cichy szum traw. – Dobranoc, kwiaty – wyszeptał. I wszystko wokół zasnęło spokojnie.