Bajka o małej chmurce, która nie mogła zasnąć

— Bajka do czytania —

Wysoko nad łąką, wśród białych i puszystych obłoków, mieszkała mała chmurka o imieniu Chlupka. Była bardzo wesoła i lubiła tańczyć z wiatrem. Ale wieczorami, gdy słońce chowało się za górami, w brzuszku Chlupki pojawiały się dziwne, małe bąbelki. Nie były to bąbelki od wody ani od deszczu – to było małe, niespokojne uczucie, które nie dawało jej zasnąć.

Chlupka próbowała liczyć spadające gwiazdy, ale bąbelki nie znikały. „Dlaczego jesteś taka niespokojna?” – zapytał ją stary, mądry obłok o imieniu Dziadziuś. Chlupka westchnęła: „Nie wiem, Dziadziuś. Gdy zamykam oczy, coś w środku tak bardzo się kręci, jakbym zapomniała o czymś ważnym.” Obłok uśmiechnął się ciepło i zaprosił ją do siebie.

„Powiedz mi, co takiego mogłaś zapomnieć?” – spytał łagodnie. Chlupka pomyślała chwilę. „Może chodzi o to, że jutro wiatr ma przynieść burzę, a ja boję się, że zgubię drogę do domu?” – wyszeptała. Dziadziuś pokiwał głową: „A pamiętasz, jak wczoraj wiatr pomógł ci wrócić przed zmrokiem?” Chlupka uśmiechnęła się słabo – rzeczywiście, wszystko skończyło się dobrze.

„Widzisz” – rzekł Dziadziuś – „czasem nasze bąbelki to po prostu małe pytania, które potrzebują odpowiedzi. Jeśli je wypuścisz na zewnątrz, przestaną skakać w środku.” Zaproponował, żeby razem zrobili ćwiczenie: Chlupka miała wyobrazić sobie, że każdy bąbelek to maleńki balonik, który może delikatnie wypuścić w niebo.

Chlupka zamknęła oczy. Wyobraziła sobie, że jej niepokój to malutki, przezroczysty balonik. Wzięła głęboki wdech i z wydechem wypuściła go w górę. Balonik uniósł się nad łąkę, tańcząc z wiatrem, aż zniknął wśród gwiazd. Zrobiła tak jeszcze dwa razy – po każdym czuła się lżejsza i spokojniejsza.

Wtedy Dziadziuś przytulił ją swoją miękką chmurką. „Widzisz, mała? Niepokój to tylko znak, że coś cię obchodzi. Kiedy go zobaczysz i nazwiesz, traci swoją siłę.” Chlupka poczuła, że bąbelki w brzuszku całkiem zniknęły. Zrobiło się jej ciepło i przyjemnie.

Dziadziuś zaczął nucić starą, śpiącą melodię chmur. Chlupka położyła się na jego miękkim grzbiecie, a nad nimi rozpościerało się morze gwiazd. Każda gwiazda migotała cichutko, jakby mówiła: 'Jestem tu, możesz spać spokojnie'.

Po chwili mała chmurka już spała, oddychając równo, a wiatr cichutko owijał ją w ciepłe powiewy. Na niebie zapadła cisza, a księżyc uśmiechał się łagodnie, bo wiedział, że każde małe stworzenie może znaleźć swój spokój.