Bajka o tym, jak Zosia nauczyła się mówić nie

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym miasteczku mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Zosia była bardzo miła – zawsze zgadzała się na wszystko, o co ją poproszono. Gdy koleżanka chciała pożyczyć jej kredki, Zosia mówiła: „Tak”. Gdy brat prosił o ostatnie ciastko, też mówiła: „Tak”. Ale czasem, gdy mówiła to „tak”, w brzuchu robiło jej się ciasno i smutno.

Pewnego dnia Zosia bawiła się swoim ulubionym pluszowym królikiem. Nagle przyszła koleżanka Kasia i powiedziała: „Zosiu, chcę pobawić się twoim królikiem. Daj mi go!” Zosia poczuła, że wcale nie chce się dzielić – królik był jej najukochańszy. Ale bała się, że Kasia się obrazi, więc szepnęła: „Tak, weź go”. Kasia wzięła królika i pobiegła się bawić, a Zosia została sama na ławce. Z oczu popłynęły jej łzy.

Następnego dnia w przedszkolu chłopiec o imieniu Franek zaproponował zabawę w berka. Zosia nie lubiła biegać, wolała rysować. Ale znowu pomyślała: „Jak powiem 'nie', Franek będzie smutny”. I znów powiedziała: „Tak”. Biegała całe popołudnie, aż bolały ją nogi, a serce było jakby ciężkie.

Wieczorem Zosia poszła do babci. Babcia przytuliła ją i zapytała: „Dlaczego masz takie zmartwione oczka, skarbie?” Zosia opowiedziała wszystko. Babcia pogłaskała ją po głowie i powiedziała: „Widzisz, kochanie, mówienie 'nie' wcale nie jest złe. Możesz powiedzieć 'nie' ładnie i grzecznie. Ważne, żebyś słuchała swojego serca. Jeśli czujesz, że coś jest nie tak, masz prawo odmówić.”

Zosia zastanowiła się. Następnego dnia, gdy Kasia znów poprosiła o królika, Zosia wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Przepraszam, Kasiu, ale to mój ulubiony królik i dziś nie chcę go pożyczać. Możemy pobawić się w coś innego?” Kasia na początku zrobiła zdziwioną minę, ale po chwili uśmiechnęła się: „Dobrze, to może poukładamy puzzle?” I tak obie bawiły się wesoło.

Zosia poczuła się lekka jak piórko. Odkryła, że mówienie 'nie' wcale nie jest trudne, jeśli robi się to z uśmiechem. Nie straciła przyjaciół, a jej serce przestało być ciężkie. Od tego dnia, gdy coś jej nie pasowało, mówiła: „Dziękuję, ale wolałabym inaczej” – i wszyscy to rozumieli.

Tej nocy Zosia leżała w łóżku, a za oknem świeciły gwiazdy. Pogłaskała swojego królika i pomyślała: „Dobrze, że nauczyłam się mówić 'nie'. Teraz czuję się spokojna i szczęśliwa.” Zamknęła oczy, a księżyc cicho zaśpiewał jej kołysankę. Dobranoc, Zosiu, dobranoc.