Bajka o małej chmurce, która bała się prosić o pomoc

— Bajka do czytania —

W ciepłym, błękitnym niebie mieszkała mała chmurka o imieniu Kropelka. Była puszysta i biała jak wata cukrowa, ale miała jeden sekret – bardzo bała się prosić o pomoc. Kiedy jej kropelki wody stawały się zbyt ciężkie, a ona nie mogła unieść się wyżej, wolała kurczyć się i maleć, niż powiedzieć: „Pomóżcie mi”.

Pewnego dnia Kropelka płynęła nad lasem i zobaczyła, że małe drzewko ma suchą gałązkę. „Gdybym tylko mogła puścić deszcz, ale nie dam rady sama” – pomyślała. Spojrzała na inne chmury, które wirowały wesoło, ale zamiast do nich podlecieć, schowała się za wielką, szarą chmurą.

Wtem usłyszała cichutki głosik: „Dlaczego się chowasz?”. To była mała gwiazdka, która spadła z nieba i usiadła na jej ramieniu. „Bo nie umiem prosić o pomoc” – wyszeptała Kropelka. Gwiazdka uśmiechnęła się: „A czy wiesz, że nawet ja, gwiazda, czasem potrzebuję, by ktoś wskazał mi drogę?”.

Kropelka zdziwiła się. „Naprawdę? Myślałam, że gwiazdy wszystko wiedzą”. Gwiazdka zaświeciła ciepło: „Nikt nie wie wszystkiego. Proszenie o pomoc to jak otwieranie okna – wpuszczasz do środka światło i przyjaciół”.

Zachęcona Kropelka postanowiła spróbować. Podfrunęła do największej chmury, która nazywała się Burza. „Burzo, czy mogłabyś mi pomóc? Chcę podlać to drzewko, ale jestem za mała”. Burza uśmiechnęła się szeroko: „Oczywiście, mała! Razem zrobimy deszcz, który ożywi cały las”.

I tak Kropelka i Burza połączyły siły. Z nieba lunął ciepły, delikatny deszcz, a drzewko natychmiast wyprostowało gałązki i zazieleniło się. Kropelka poczuła, jak rośnie – nie tylko od wody, ale od radości, że poprosiła o pomoc.

Od tego dnia Kropelka wiedziała, że proszenie o pomoc to nie słabość, ale odwaga. Często mówiła do innych chmurek: „Jeśli potrzebujecie wsparcia, wołajcie mnie – razem zawsze damy radę”. A gwiazdka co wieczór siadała obok niej i świeciła jej na dobranoc.

Kiedy niebo pociemniało, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kropelka ułożyła się wygodnie na miękkiej chmurce. „Dobranoc, gwiazdko” – szepnęła. „Dobranoc, Kropelko. Pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć” – odpowiedziała gwiazdka i zamrugała ciepłym światłem. Wokół zapanowała cisza, a mała chmurka zasnęła spokojnie, wiedząc, że proszenie o pomoc to najpiękniejszy most do przyjaźni.