O sówce, która uczyła się odpuszczać

— Bajka do czytania —

W starym, rozłożystym dębie mieszkała mała sówka o imieniu Felek. Felek miał wielkie, okrągłe oczy i miękkie, szare piórka. Bardzo chciał latać jak inne ptaki, ale kiedy tylko rozkładał skrzydła, coś szło nie tak.

Każdego dnia Felek stawał na gałęzi, zamykał oczy i myślał: "Tym razem na pewno mi się uda!". Rozpędzał się, machał skrzydłami... i bęc! Lądował miękko w mchu pod drzewem. Raz wpadł w krzak malin, innym razem prosto w stertę liści. Wiewiórka Kicia za każdym razem kręciła głową i mówiła: "Felek, daj sobie spokój, może jeszcze nie czas".

Ale Felek nie chciał słuchać. Im bardziej mu nie wychodziło, tym bardziej się upierał. "Muszę!" – piszczał. Próbował z rozbiegu, z podskoku, nawet z zamkniętymi oczami. Nic nie pomagało. Aż pewnego dnia poczuł, że skrzydełka ma zupełnie zmęczone i ciężkie jak dwa ołowiane listki.

Usiadł na najniższej gałęzi, opuścił głowę i westchnął. "Nie umiem latać. Nigdy się nie nauczę" – szepnął do siebie. Zamiast znowu skakać, po prostu usiadł wygodnie i patrzył, jak zachodzi słońce. Wstawał księżyc, a po niebie płynęły pierwsze gwiazdy.

Nagle poczuł, że coś się zmieniło. Jego skrzydła przestały być ciężkie. Lekki wiatr podmuchnął, a on poczuł, że unosi się nieco do góry. Nie machał, nie silił się – po prostu pozwolił wiatrowi prowadzić. I wtedy się zdarzyło: Felek poleciał! Cicho, bez wysiłku, jakby zawsze to robił.

Krążył między gałęziami, a Kicia klaszczała z zachwytu. "Udało ci się!" – wołała. Felek wylądował miękko obok niej. "Wiesz, nie udawało mi się, bo za bardzo chciałam. Dopiero jak odpuściłem, poszło samo" – powiedział zdziwiony. Kicia uśmiechnęła się: "Czasem trzeba przestać się starać, żeby coś się udało".

Tej nocy Felek usiadł wysoko na gałęzi i patrzył w rozgwieżdżone niebo. Jego serduszko biło spokojnie. Wiedział, że nie zawsze trzeba walczyć ze sobą. Czasem wystarczy odpocząć, odpuścić i poczekać, aż wszystko ułoży się samo. A wtedy – jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki – małe cuda stają się możliwe.

Gdy księżyc schował się za chmurą, Felek zamknął oczy. Wiatr delikatnie kołysał gałęzią, a on czuł się bezpieczny i szczęśliwy. "Dobranoc, lesie" – szepnął. I zasnął, śniąc o lataniu bez wysiłku, o ciszy i o tym, że czasem najlepiej po prostu być.