Bajka o małej piłce, która chciała fruwać

— Bajka do czytania —

W pewnym kolorowym koszu na boisku mieszkała mała piłka o imieniu Puk. Była pomarańczowa jak zachód słońca i miała małe wgłębienia, które wyglądały jak dołeczki od uśmiechu. Każdego dnia patrzyła z zachwytem, jak inne piłki skaczą wysoko w górę, uderzają o tablicę i z głośnym 'bum' wpadają do siatki. Puk też chciała tak fruwać!

Puk próbowała skakać, ale za każdym razem tylko podskakiwała nisko, tuż nad ziemią. 'Jestem za mała' – myślała smutno, patrząc, jak wielkie, dorosłe piłki szybują w powietrzu. Jednak w jej koszu mieszkały też inne przedmioty: stara szczotka do podłogi, zapasowy gwizdek i złożona drabina. One nie skakały, ale zawsze były potrzebne.

Pewnego dnia na boisku pojawił się chłopiec o imieniu Franek. Miał czapkę z daszkiem i uśmiech od ucha do ucha. Franek wziął Puk do ręki i powiedział: 'Jesteś idealna, żeby nauczyć się kozłować!'. Puk nie wiedziała, co to znaczy, ale poczuła się ważna.

Franek zaczął uderzać ją dłonią o podłogę – puk, puk, puk. To było jak taniec! Puk odbijała się rytmicznie, a Franek biegł obok, prowadząc ją między pachołkami. Nagle Puk zrozumiała: nie musi fruwać, by być potrzebna. Może toczyć się szybko i celnie, pomagając Franekowi zdobywać punkty.

Podczas meczu Franek podał Puk do kolegi. Piłka przeleciała nad głowami, wylądowała w czyichś rękach i wpadła do kosza. Wszyscy krzyczeli z radości. Puk była szczęśliwa, bo choć nie skakała wysoko, to właśnie dzięki jej dokładnym podaniom drużyna wygrała.

Wieczorem, gdy na boisku zapadł zmrok, Puk leżała w koszu i patrzyła przez okno na gwiazdy. 'Każda gwiazda ma swoje miejsce, i ty też' – szepnął obok niej gwizdek. Puk uśmiechnęła się i zamknęła oczy. Czuła się lekka jak piórko, chociaż była tylko małą piłką.

Następnego dnia Franek znów przyszedł. Tym razem Puk nie próbowała skakać. Kozłowała, toczyła się i podskakiwała w swoim tempie. I wtedy stało się coś niezwykłego – Franek podrzucił ją tak lekko, że Puk przeleciała nad obręczą i wpadła do siatki z cichym 'szum'. To był jej pierwszy kosz!

Od tamtej pory Puk wiedziała, że nie trzeba być najwyższym ani najszybszym, żeby być częścią wspaniałej gry. Wystarczy robić swoje z radością i odwagą. A gdy zapadał wieczór, Puk spała spokojnie, kołysana przez wiatr, który wpadał przez okno, razem z gwiazdami mrugającymi nad boiskiem.