Kolorowe iskierki radości

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał zajączek o imieniu Radek. Radek miał mięciutkie, brązowe futerko i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy coś go zaciekawiło. Pewnego dnia obudził się z dziwnym uczuciem – czuł się trochę smutny, jakby słońce schowało się za chmurą.

Radek usiadł na swoim ulubionym kamieniu i westchnął. – Dlaczego dzisiaj wszystko jest takie szare? – zapytał szeptem. Wtedy zza krzaka wyskoczyła jego przyjaciółka, wiewiórka Zosia. – Co się stało, Radku? – zapytała, machając puszystym ogonem. – Nie wiem – odpowiedział zajączek. – Czuję, że brakuje mi czegoś, ale nie wiem czego.

Zosia usiadła obok i podała Radkowi małe, czerwone jabłuszko. – Może to pomoże? – powiedziała z uśmiechem. Radek ugryzł kawałek, a w jego brzuszku zrobiło się ciepło. – Dziękuję, Zosiu – powiedział i nagle zobaczył, że wokół niego pojawiły się małe, złote iskierki. Unosiły się w powietrzu jak maleńkie świetliki.

– Co to jest? – zdziwił się Radek. Zosia rozejrzała się i klasnęła w łapki. – To iskierki radości! Pojawiają się, gdy robimy coś miłego dla innych – wyjaśniła. Radek spojrzał na jabłuszko i uśmiechnął się szeroko. Iskierki zatańczyły wokół niego, a on poczuł, że smutek powoli znika.

Postanowił podzielić się swoim odkryciem. Pobiegł do stawu, gdzie mieszkała żabka Klementyna. – Klementynko, czy chcesz zobaczyć iskierki radości? – zapytał. Żabka kiwnęła głową, a Radek dał jej połowę swojego jabłuszka. Natychmiast wokół nich pojawiły się nowe, niebieskie i zielone iskierki. Klementyna zaczęła skakać z radości.

Radek zrozumiał, że im więcej daje, tym więcej iskierek się pojawia. Odwiedził jeża Igorka, sowę Zuzię i nawet starego kreta Borysa. Każdemu ofiarował drobny gest – kwiatek, orzeszek, ciepłe słowo. A iskierki rosły, zmieniały kolory i wypełniały cały las blaskiem.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, Radek wrócił do swojej norki. Usiadł na miękkim mchu i spojrzał w niebo. Iskierki nadal tańczyły wokół niego, ale teraz były spokojniejsze – delikatnie migotały jak gwiazdy. – Radość jest w nas, gdy dzielimy się dobrem – szepnął i zamknął oczy.

Tej nocy Radek spał spokojnie, a nad jego norką unosiły się maleńkie, złote iskierki. W lesie zapanowała cisza, tylko od czasu do czasu słychać było cichy szmer liści. Radek wiedział, że jutro znów będzie mógł rozświetlić świat swoją radością. Dobranoc, mały zajączku.