Lisek i cisza przyjaźni

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym lesie mieszkał lisek o imieniu Tofik. Miał mięciutkie rude futerko i ogon puszysty jak chmurka. Bardzo chciał znaleźć kogoś, z kim mógłby skakać po polanach i szukać leśnych skarbów. Ale w lesie na razie nie spotkał nikogo, kto chciałby się z nim bawić.

Pewnego dnia Tofik usłyszał głośne „chrum, chrum” spod krzaka jeżyn. To była mała wiewiórka Iga, która zjadała fioletowe owoce. „Hej, chcesz być moim przyjacielem?” – zapytał Tofik. Iga spojrzała na niego, uśmiechnęła się i powiedziała: „Pewnie! Będziemy skakać po gałęziach i chować orzechy!” I tak zaczęli się bawić.

Przez kilka dni Tofik i Iga biegali po lesie, zbierali szyszki i ścigali się do starego dębu. Ale po pewnym czasie Tofik zauważył, że Iga ciągle chce tylko skakać i krzyczeć. Kiedy on chciał usiąść pod drzewem i posłuchać śpiewu ptaków, Iga mówiła: „No chodź, nudno tak siedzieć! Lepiej się wspinajmy!”

Zniechęcony Tofik poszedł nad strumyk. Spotkał tam sowę Mądralę, która czytała książkę z liści. „Sowo, jak znaleźć prawdziwego przyjaciela?” – zapytał lisek. Sowa odłożyła książkę i powiedziała ciepło: „Przyjaciel to nie tylko zabawa. To ktoś, kto umie być z tobą, nawet gdy jest cicho. Kto nie ucieka, gdy chcesz odpocząć.”

Tofik podziękował i ruszył dalej. Pod starym mostkiem zobaczył borsuka Brunona, który smutno patrzył w wodę. „Dlaczego jesteś smutny?” – spytał lisek. „Bo wszyscy krzyczą i się ścigają, a ja lubię spokojnie oglądać chmury” – odpowiedział borsuk. Tofik usiadł obok niego i milczał. Patrzył, jak chmury płyną jak białe owce.

Po chwili borsuk uśmiechnął się: „Dziękuję, że jesteś ze mną. To miłe, że nie musimy rozmawiać ani skakać.” Tofik poczuł, że w jego sercu robi się ciepło. „Brunonie, chcesz być moim przyjacielem?” – zapytał cicho. „Tak” – odpowiedział borsuk. I od tego dnia Tofik i Bruno spędzali razem czas – czasem na spacerze, czasem na milczeniu.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Tofik leżał w swojej norce i patrzył na gwiazdy. Brunon przyszedł z małym kocykiem i położył się obok. „Dziękuję, że nauczyłeś mnie, że przyjaźń może być cicha” – szepnął lisek. Brunon zamknął oczy. „I dziękuję, że potrafiłeś usłyszeć moją ciszę” – odpowiedział.

Gwiazdy mrugały nad lasem, a Tofik poczuł, jak senność otula go jak miękki kocyk. „Dobranoc, Brunonie” – wyszeptał. „Dobranoc, Tofiku” – odpowiedział borsuk. W lesie zapanowała taka cisza, że słychać było tylko ciche chrapanie liska i borsuka. A to była cisza najpiękniejszej przyjaźni.