Kamyczek, który szukał swojego miejsca

— Bajka do czytania —

Na piaszczystej plaży, gdzie fale delikatnie muskały brzeg, leżał mały, okrągły kamyczek. Był piękny – połyskiwał odcieniami błękitu i zieleni, ale wśród szarych i brązowych kamyków czuł się inny. Każdego dnia patrzył, jak inne kamyki tworzą wzory na plaży, bawią się w chowanego z muszelkami, a on stał z boku.

Mały kamyczek westchnął. „Chciałbym być taki jak one – szary i gładki, pasować do reszty” – pomyślał. Postanowił poszukać swojego miejsca i wyruszył w drogę.

Potoczył się w stronę skał, gdzie leżały duże, ostre kamienie. „Czy mogę do was dołączyć?” – zapytał nieśmiało. „Jesteś za mały i za okrągły” – odpowiedziały chórem. „Nie pasujesz do naszego muru. Przykro nam.”

Zasmucony kamyczek potoczył się dalej, do strumienia, gdzie kolorowe kamyki tańczyły w wodzie. „Czy znajdę tu przyjaciół?” – szepnął. „Twoje kolory są ładne, ale my jesteśmy przezroczyści” – powiedziały życzliwie, ale stanowczo.

Zmęczony i smutny usiadł na mchu. Nagle usłyszał cichy głos: „Dlaczego płaczesz, mały kamyku?” To był mały chłopiec, który zbierał muszelki. Kamyczek opowiedział mu o swoim pragnieniu przynależności.

Chłopiec uśmiechnął się i podniósł kamyczek. „Jesteś wyjątkowy – nie musisz być taki jak inni. Chodź, pokażę ci coś.” Położył go na drewnianej ławce obok siebie, w ciepłym słońcu.

Kamyczek spojrzał na swoje odbicie w kałuży – był inny, ale piękny. Zrozumiał, że przynależność nie oznacza bycia identycznym, ale bycie docenionym za to, kim się jest. Poczuł spokój.

Wieczorem chłopiec zabrał go do domu i położył na parapecie obok łóżka. Kamyczek patrzył przez okno na gwiazdy i czuł spokój. „Moje miejsce jest tutaj – gdzie jestem kochany takim, jakim jestem” – pomyślał i zamknął swoje małe kamyczkowe oczy. Ciepłe światło księżyca otuliło go niczym kocyk. Wokół panowała cisza, tylko zegar tykał cichutko. I tak, po długim dniu poszukiwań, mały kamyczek w końcu zasnął spokojnie, wiedząc, że znalazł swoje miejsce.