Lampionik Roratka i pierwsze światełko

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie zimą poranki są ciemne i chłodne, mieszkał sobie malutki lampionik o imieniu Roratka. Mieszkał w kącie starej szafy, obok wełnianego szalika i pudełka z guzikami. Roratka bardzo chciał wziąć udział w adwentowych Roratach, ale za każdym razem, gdy patrzył na swoje maleńkie, drżące światełko, myślał: „Jestem za słaby, nikt mnie nie zauważy”.

Pewnego grudniowego poranka, gdy na dworze było jeszcze zupełnie ciemno, Roratka usłyszał ciche pukanie. To jego przyjaciel, stary latarnik Pan Błysk, zapukał w szybę. „Roratko, wstawaj! Dziś pierwsze Roraty! Wszystkie lampiony już idą do kościoła!” – zawołał wesoło. Roratka westchnął i schował się głębiej w szafę.

„Nie dam rady” – szepnął do siebie. „Moje światełko ledwo migocze, a inne lampiony są takie jasne i piękne”. Wtedy z kieszeni płaszcza, który wisiał obok, wyskoczyła malutka Iskierka. Była tak mała, że ledwo ją było widać, ale tańczyła radośnie w powietrzu. „A ja? – zaświergotała. – Jestem jeszcze mniejsza od ciebie, a potrafię rozświetlić cały pokój, gdy tylko ktoś na mnie spojrzy!”.

Roratka zdziwił się. „Naprawdę?” – zapytał. Iskierka skinęła główką i wskoczyła na knot lampionika. Nagle Roratka poczuł ciepło, a jego światełko zaiskrzyło jaśniej niż kiedykolwiek. „Widzisz? – powiedziała Iskierka. – Każde światło, nawet najmniejsze, jest ważne. Gdy idziemy razem, robi się jasno”.

Roratka odważył się wyjść z szafy. Na zewnątrz spotkał inne lampiony: Złotka, Srebrka i Błękitka. Wszystkie niosły swoje światełka, a w powietrzu unosił się zapach igliwia i pierników. „Chodź z nami!” – zawołały. Roratka przyłączył się do pochodu, a jego małe światełko migotało wesoło wśród większych.

Kiedy dotarli do kościoła, w środku było jeszcze ciemno, ale wszystkie lampiony zapaliły się razem. Nagle zrobiło się tak jasno, jakby wstało słońce. Roratka zobaczył, że jego światełko miesza się z innymi i tworzy wielką, ciepłą poświatę. Ludzie uśmiechali się i śpiewali kolędy, a mały lampionik poczuł, że jest częścią czegoś pięknego.

Po Roratach, gdy wracali do domów, niebo zaczęło się rozjaśniać. Na wschodzie pojawiła się pierwsza gwiazda. Roratka spojrzał w górę i pomyślał: „Nawet najmniejsza gwiazdka na niebie daje światło, które prowadzi innych”. Iskierka usiadła na jego ramieniu i ziewnęła. „Czas spać” – szepnęła.

Roratka wrócił do swojej szafy, położył się obok wełnianego szalika i zamknął oczy. Jego światełko przygasło, ale wciąż delikatnie świeciło w ciemności. Przez okno wpadało światło porannych gwiazd, a w całym miasteczku zapadła cicha, spokojna cisza. Dobranoc, Roratko – szepnął wiatr. Dobranoc, małe światełko.