Bajka o chmurce, która nie chciała padać

— Bajka do czytania —

Za siedmioma górami, za siedmioma rzekami, na pięknym, błękitnym niebie mieszkała sobie mała chmurka o imieniu Kalinka. Kalinka była wyjątkowa – lśniła jaśniej niż inne chmury i uwielbiała, gdy wszyscy na nią patrzyli. Ale miała jeden sekret: nie znosiła padać deszczem.

Każdego ranka inne chmurki zbierały się razem i frunęły nad łąki, pola i lasy, by odświeżyć ziemię kroplami deszczu. Kalinka jednak zawsze znajdowała wymówkę. – Dziś boli mnie brzuszek – mówiła, albo – Zaraz wracam, muszę jeszcze polśnić! I zostawała sama na niebie, ciesząc się swoim blaskiem.

Pewnego dnia pod chmurką, na wyschniętej łące, mieszkał mały zajączek Tuptuś. Od tygodnia nie padał deszcz i wszystkie kwiatki pochylały smutno główki. Tuptuś patrzył w górę i wołał: – Chmurko, chmurko, spuść choć kilka kropel! Moja marchewka usycha!

Kalinka wzruszyła ramionami. – To nie moja marchewka – pomyślała i odwróciła się plecami. Ale gdy zobaczyła, jak zajączek ociera łapką oczko, zrobiło jej się dziwnie nieswojo. Blask Kalinki nagle przygasł, jakby ktoś wyłączył w niej małą lampkę.

Następnego dnia Kalinka poleciała nad las. Zobaczyła wiewiórkę Rudzię, która zbierała orzechy, ale wszystkie były suche i popękane. – Chmurko, chmurko – pisnęła wiewiórka – pomóż mi! Bez deszczu orzechy nie urosną. Kalinka znów chciała powiedzieć „nie”, ale przypomniała sobie smutnego zajączka. Westchnęła i… poczuła, jak coś w niej pęka. To była mała, ciepła kropla.

I wtedy Kalinka zrozumiała: deszcz to nie strata, ale prezent. Gdy pada, ziemia pachnie, kwiaty się uśmiechają, a zwierzęta tańczą z radości. A chmurka, która daje deszcz, wcale nie znika – po deszczu zawsze wraca słońce, a chmurka może znów lśnić, tylko jeszcze piękniej.

Od tego dnia Kalinka co rano frunęła z innymi chmurkami. Padała delikatnym, ciepłym deszczykiem na łąki, lasy i ogrody. A gdy widziała, jak zajączek Tuptuś skacze po mokrej trawie, a wiewiórka Rudzia suszy orzechy na słońcu, czuła w środku taki blask, że świeciła jaśniej niż kiedykolwiek.

Gdy zapadał zmrok, Kalinka wracała na swoje miejsce na niebie. Otulała się miękką mgiełką, ziewała i patrzyła na migoczące gwiazdy. Wiedziała, że jutro znów będzie mogła dzielić się deszczem. I zasypiała spokojnie, kołysana przez nocny wietrzyk.