Bajka o słońcu, które chciało być blisko

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na niebie mieszkało małe Słońce. Było ono bardzo wesołe i promienne, ale miało jedno wielkie marzenie – chciało zejść na Ziemię i bawić się z dziećmi. Codziennie patrzyło z góry na łąki, lasy i place zabaw, a jego serduszko biło mocniej z tęsknoty.

Pewnego ranka Słońce postanowiło, że spróbuje spełnić swoje marzenie. Zaczęło świecić mocniej, żeby zbliżyć się do ziemi. Ale im bardziej się starało, tym bardziej parzyło trawę i kwiaty. Dzieci uciekały do cienia, a ptaki chowały się w gałęziach drzew.

Słońce zasmuciło się i zapytało wiatru: „Dlaczego nie mogę być blisko dzieci? Chcę się z nimi bawić, ale one uciekają przede mną.” Wiatr odpowiedział łagodnie: „Jesteś za gorące, maleńkie Słońce. Dzieci potrzebują twojego światła, ale z daleka.”

Słońce nie poddawało się. Postanowiło zmienić się w mały, ciepły promyk. Zeszło po promieniu na ziemię i zamieszkało w ogrodzie, wśród kwiatów i traw. Dzieci biegały wokół, a promyk cieszył się ich śmiechem.

Jednak po chwili promyk zrobił się smutny. Zauważył, że bez niego na niebie robi się ciemno i chłodno. Ptaki przestały śpiewać, a kwiaty zamknęły płatki. Zrozumiał, że jego miejsce jest wysoko, by ogrzewać wszystkich naraz.

Wtedy do promyka przyleciał mały motylek. „Dlaczego jesteś smutny?” – zapytał. „Bo chciałem być z dziećmi, ale muszę wrócić na niebo” – odpowiedział promyk. Motylek uśmiechnął się: „Ale ty zawsze jesteś z nami! Twoje światło daje nam ciepło i radość, nawet gdy jesteś wysoko.”

Słońce zrozumiało, że nie musi być blisko, by dawać szczęście. Wróciło na swoje miejsce na niebie i od tej pory świeciło jeszcze piękniej. Dzieci patrzyły w górę i machały do niego, a ono mrugało do nich promykami.

I tak każdego ranka Słońce wstaje, by ogrzać Ziemię swoim blaskiem. Wie, że choć jest daleko, to jest ważne i kochane. A dzieci wiedzą, że zawsze mogą na nie liczyć, nawet gdy chowa się za chmurami.