Bajka o śmieciarkach po polsku – Pan Kubeł i Stasia

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie każdy dom był kolorowy jak tęcza, mieszkała śmieciarka o imieniu Stasia. Stasia nie była zwykłą śmieciarką – miała wesołe, niebieskie oczy na przednim zderzaku i uśmiech namalowany na burcie. Każdego ranka wyruszała w trasę ze swoim przyjacielem, kierowcą Panem Kubełkiem, aby pomóc mieszkańcom utrzymać czystość.

Pan Kubełek był niskim, pogodnym starszym panem z siwymi wąsami. Miał na sobie pomarańczową kamizelkę i czapkę z daszkiem. Gdy tylko wsiadał do Stasi, mówił: – Dzień dobry, moja dzielna przyjaciółko! A Stasia odpowiadała cichym burczeniem silnika. Razem jeździli od ulicy do ulicy, zatrzymując się przy każdym koszu.

Pewnego dnia Stasia zauważyła, że przy domu Pani Róży stoi wielki, pstrokaty worek. – Co to takiego? – zdziwił się Pan Kubełek. Podjechali bliżej i okazało się, że w worku są pomieszane odpady: plastik, papier, szkło i resztki jedzenia. Stasia westchnęła – takie mieszanie sprawiało jej trudność w pracy.

Pan Kubełek wysiadł z kabiny i zapukał do drzwi. Pani Róża wyglądała przez okno. – Och, przepraszam – powiedziała – nie wiedziałam, że trzeba segregować. Moje wnuczki bawią się ze mną w chowanego i wszystko wrzuciły do jednego worka. Pan Kubełek uśmiechnął się: – To świetna okazja, by się nauczyć!

Zaprosił Panią Różę i jej wnuczki, Zosię i Antosia, do Stasi. Pokazał im, jak w śmieciarce są osobne komory: żółta na plastik, zielona na szkło, niebieska na papier, a brązowa na resztki. – Gdy segregujecie, odpady mogą trafić do odpowiednich fabryk i stać się nowymi zabawkami albo książkami – wyjaśnił.

Zosia i Antoś byli zachwyceni. Pomogli Pani Róży przełożyć śmieci do właściwych koszy. Stasia burknęła z radości, gdy jej komory napełniały się czystymi surowcami. Pan Kubełek wręczył dzieciom naklejki z uśmiechniętą planetą. – Dziękujemy, Stasiu! – zawołały dzieci, machając na pożegnanie.

Od tego dnia w miasteczku wszyscy zaczęli segregować odpady. Stasia jeździła teraz jeszcze radośniejsza, bo wiedziała, że pomaga Ziemi. Każdego ranka witała dzieci, które z dumą wrzucały butelki i papier do właściwych koszy. A Pan Kubełek nucił piosenkę o czystej planecie.

Wieczorem, gdy księżyc świecił nad miasteczkiem, Stasia stała cicho w swojej zajezdni. Pan Kubełek poklepał ją po burcie: – Śpij, koleżanko. Jutro znów zrobimy coś dobrego. Stasia zamknęła oczy i śniła o kolorowych koszach i uśmiechniętych dzieciach. Wszystko było czyste i piękne.