Bajka o Śmigusie Dyngusie dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolinie mieszkał krasnal Mikuś. Miał okrągły brzuszek, czerwony kapturek i zawsze uśmiechnięte oczy. Pewnego wiosennego poranka, gdy słońce muskało pierwsze kwiatki, Mikuś usłyszał dziwne odgłosy: chlapanie, chichoty i pisk radości. To jego leśni przyjaciele przygotowywali się do Śmigusa-Dyngusa.

– Co to za święto? – zapytał Mikuś polną myszkę Migotkę, która właśnie suszyła swoje mokre futerko. – Och, Mikuś! – zaśmiała się myszka. – Dziś wszyscy polewają się wodą. To tradycja! Ale trzeba uważać, żeby nikogo nie przestraszyć ani nie zrobić mu przykrości. – Krasnal zmarszczył czoło i pomyślał: „Polewanie wodą? To chyba trzeba robić z głową”.

Zza krzaka wyskoczył zajączek Tulik, trzymając w łapkach małą sikawkę z kwiatów. – Uwaga! – krzyknął i chlupnął wodą wprost na Mikusia. Krasnal zaśmiał się, bo woda była letnia i przyjemna. – To była niespodzianka! – zawołał zajączek. – Ale pamiętaj, nie polewamy maluszków ani tych, którzy nie chcą się bawić. – Mikuś skinął głową i postanowił sam zostać strażnikiem dobrej zabawy.

Nagle zza drzewa wyjrzał skowronek Świergotek. Trzymał w dziobie listek, na którym widniał napis: „Kto nie da się polać, ten się gniewa – ale tylko w żartach”. Mikuś przeczytał na głos i wszyscy się roześmiali. – W Śmigus-Dyngus chodzi o radość, a nie o to, żeby kogoś przemoczyć na wylot – wyjaśnił skowronek. – Trzeba pytać: czy mogę cię polać? I uszanować odpowiedź.

Mikuś pobiegł po swój mały dzbanuszek, nalał letniej wody z kropelkami rosy i ostrożnie polał stokrotkę, która uwielbiała wilgoć. Potem lekko chlusnął w kierunku Migotki – myszka pisnęła ze szczęścia i oddała mu kropelkami z płatka mniszka. W dolinie zrobiło się radośnie i mokro, ale nikomu nie było przykro.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku górom, Mikuś usiadł na mchu i pomyślał: „Najważniejsze, żeby zabawa była dla wszystkich miła. Nie trzeba nikogo zmuszać, a woda ma służyć do śmiechu, nie do płaczu”. Przytulił swój dzbanuszek i uśmiechnął się do zachodzącego słońca.

Wkrótce zmęczone zwierzątka poszły spać. Mikuś wszedł do swojej małej chatki, gdzie czekało suche łóżko z siana. Przymknął oczy i słuchał, jak za oknem cichutko szumi woda w strumyku. W dolinie zapadła cisza, a na niebie rozbłysły pierwsze gwiazdy, jedna z nich – najjaśniejsza – uśmiechnęła się do krasnala.

I tak, kochanie, każde święto może być piękne, jeśli pamiętamy o sercu innych. Dobranoc, mały odkrywco. Niech Twoje sny będą lekkie jak wiosenna bryza.