Smok i księżniczka

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w kolorowym zamku na wzgórzu, mieszkała mała księżniczka o imieniu Kasia. Każdego wieczoru, przed snem, lubiła patrzeć na gwiazdy. Pewnego dnia usłyszała ciche szlochanie dochodzące z ogrodu.

Kasia wyszła na ganek i zobaczyła małego smoka. Był cały zielony, z błyszczącymi łuskami i smutnymi oczami. Trzymał ogonek opuszczony i pociągał nosem. Księżniczka podeszła blisko i zapytała: – Dlaczego płaczesz? Smok westchnął: – Nie mogę zasnąć. Zawsze gdy kładę się w jaskini, myślę o różnych rzeczach i oczy mi się nie zamykają.

Kasia uśmiechnęła się i powiedziała: – Może spróbujesz liczyć owce? Ja zawsze tak robię. Smok zamknął oczy i zaczął liczyć: jedna owca, druga owca, trzecia owca… Ale po chwili otworzył oczy i powiedział: – Nie działa, one wszystkie wyglądają jak chmurki i zaczynam myśleć o lataniu.

Księżniczka pomyślała chwilę. – A może zaśpiewam ci kołysankę? Usiadła na trawie obok smoka i zaśpiewała cichą, ciepłą melodię. Smok zamknął oczy, ale po kilku minutach znów je otworzył. – Ładnie śpiewasz, ale mój ogon ciągle się kręci i mnie rozprasza.

Kasia spojrzała na smoka i zobaczyła, jak jego ogon niespokojnie uderza o ziemię. – Wiem! – zawołała. – Może potrzebujesz przytulenia? Smok zdziwił się, bo nikt go jeszcze nie przytulał. Księżniczka usiadła tuż obok, objęła smoka za szyję i położyła głowę na jego miękkiej łusce. Smok poczuł się ciepło i bezpiecznie.

Po chwili ogon smoka przestał się ruszać. Smok westchnął głęboko i powoli zamknął oczy. Jego oddech stał się równy i spokojny. Kasia siedziała cicho, głaszcząc go po grzbiecie. Smok uśmiechnął się przez sen i szepnął: – Dziękuję, księżniczko.

Kiedy smok zasnął, Kasia wstała i wróciła do zamku. Na niebie świeciły już wszystkie gwiazdy, a księżyc rzucał srebrne światło na ogród. Księżniczka położyła się do łóżka, przykryła kołderką i pomyślała: Czasem wystarczy być blisko, żeby komuś pomóc. I tak, patrząc na gwiazdy, zasnęła spokojnie.

Następnego ranka smok obudził się wypoczęty i pobiegł podziękować księżniczce. Od tego dnia co wieczór przychodził do ogrodu, a Kasia siadała obok i trzymała go za łapę. I choć smok czasem miewał jeszcze niespokojne noce, wiedział, że w zamku jest ktoś, kto zawsze go wysłucha i przytuli. A to pomagało mu zasnąć nawet bez liczenia owiec.