Smutek małego liska

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym lesie mieszkał mały lisek o imieniu Rudelek. Rudelek był zawsze wesoły i ciekawski, ale pewnego dnia obudził się z dziwnym ciężarem w serduszku. Zgubił swój ulubiony, czerwony szalik, który dostał od babci. Szalik pachniał jej domem i był miękki jak chmurka. Rudelek czuł się bardzo, bardzo smutny.

Rudelek wyszedł z norki i powłóczył ogonem po ziemi. Nie chciał się bawić z wiewiórką Anulką ani skakać po kamieniach z zającem Kicem. Usiadł pod wielkim dębem, schował pyszczek w łapki i cicho zapłakał.

Nadleciała sowa Hania, która zawsze wszystko widziała z góry. – Dlaczego płaczesz, mały? – zapytała łagodnie. Rudelek rozchylił łapki i wyszeptał: – Zgubiłem szalik od babci. Hania usiadła obok i powiedziała: – Smutek to taki ciężki plecak. Ale jeśli go otworzysz i podzielisz się nim z kimś, zrobi się lżejszy.

Zaciekawiony Kicek podskoczył do liska. – A może twój szalik wpadł do strumienia? Albo wisiał na gałęzi? Przecież wczoraj biegaliśmy wśród krzaków! Anulka zwinęła się na sosnowej szyszce i dodała: – Pamiętasz, jak razem szukaliśmy moich orzechów? Smutek też można przeszukać!

Przyjaciele postanowili pomóc. Przeczesali mchy, zajrzeli pod paprocie, a nawet do starej jaskini. Rudelek szedł z tyłu i ciężko wzdychał. – Już go nigdy nie znajdę – mówił. – A w ogóle to już nigdy nie będę się śmiać, bo smutek jest taki wielki.

Nagle Hania zakrakała z gałęzi: – Hej, popatrzcie tam! Na skraju łąki, na gnieździe sroki, coś czerwonego się mieni. Sroka Zosia zbierała błyskotki, a szalik jej się spodobał. – To nie twoje! – krzyknął Rudelek, ale Zosia już frunęła dalej, zostawiając szalik na trawie.

Rudelek podbiegł, chwycił szalik i przytulił go mocno. Pachniał babcią i lasem, był jak uścisk. Smutek zaczął się kurczyć, aż został malutkim pyłkiem. – Dziękuję – szepnął lisek. – Nie wiedziałem, że smutek można rozłożyć na kawałki i każdy przyjaciel może wziąć po jednym.

Wieczorem wrócił do norki. Babcia zdążyła przysłać listonoszowi borsukowi nowy liść z pozdrowieniami, i Rudelek zasnął z szalikiem pod pachą. Przez okienko wpadało światło gwiazd, a sen przyszedł cichutko, jak liść na wodzie. Smutek odpłynął, a w sercu liska zagościła wdzięczność.

Dobranoc, Rudelek. Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, lesie śpij spokojnie.