Śnieżka i jej ukryty skarb

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za chmurami, mieszkała sobie mała, puszysta śnieżynka o imieniu Śnieżka. Każdego dnia wirowała w tańcu z wiatrem, podziwiając świat z góry.

Pewnego razu Śnieżka zobaczyła na ziemi małego, zmarzniętego wróbelka. Ptaszek drżał z zimna i smutno ćwierkał. Śnieżce zrobiło się go żal.

– Czemu jesteś taki smutny? – zapytała cichutko, siadając obok na gałązce.

– Zgubiłem swoje gniazdko, a jest tak zimno – odpowiedział wróbelek, tuląc skrzydełka.

Śnieżka pomyślała chwilę. Przypomniała sobie, że ma w swoim śnieżnym serduszku iskierkę ciepła, którą dostała od słońca. Mogła się nią podzielić!

– Weź tę iskierkę – szepnęła, dotykając dziobka wróbelka. – Ogrzeje cię, dopóki nie znajdziesz swojego domku.

Wróbelek poczuł przyjemne ciepło i uśmiechnął się. – Dziękuję, Śnieżko! Jesteś prawdziwą przyjaciółką – zaćwierkał radośnie i odleciał.

Śnieżka patrzyła za nim, a w jej serduszku zrobiło się jeszcze cieplej. Zrozumiała, że dzielenie się tym, co się ma, daje najwięcej radości. Tej nocy, gdy księżyc srebrzył niebo, Śnieżka zasnęła spokojnie, wiedząc, że prawdziwy skarb to dobre serce.

A wróbelek? Znalazł swoje gniazdko i tej samej nocy śnił o przyjaciółce, która podarowała mu ciepło. I tak, w ciszy i spokoju, wszyscy zapadli w słodki sen, a gwiazdy cichutko migotały nad nimi.