Króliczek Kicuś i tajemnica nocy

— Bajka do czytania —

Kicuś był małym, szarym króliczkiem z miękkim ogonkiem jak kłębek waty. Za dnia uwielbiał brykać po łące, gonić motyle i chrupać soczystą marchewkę. Gdy jednak słońce chowało się za horyzontem, a w norze robiło się ciemno, Kicuś kurczył się w kłębek, zatykał uszy i zamykał oczy. Bał się ciemności.

Pewnego wieczoru mama króliczka usiadła obok niego i pogłaskała go po główce. – Dlaczego tak się boisz, synku? – zapytała cicho. – Bo w ciemności nic nie widzę, a wszystko może na mnie czyhać – wyszeptał Kicuś, tuląc się do jej futerka. Mama uśmiechnęła się i powiedziała: – A gdybyś spróbował wyjrzeć z nory? Może zobaczysz coś pięknego.

Kicuś był niepewny, ale ciekawość zwyciężyła. Delikatnie wysunął nosek na zewnątrz. Najpierw poczuł chłodne wieczorne powietrze, potem usłyszał ciche ćwierkanie świerszczy. A gdy podniósł wzrok, zobaczył coś niesamowitego – całe niebo usiane było malutkimi, migoczącymi światełkami. – To gwiazdy – szepnęła mama. – Każda z nich to przyjaciel, który czuwa nad nami w nocy.

Nagle tuż obok nory pojawił się maleńki, zielony świetlik. Błysnął przyjaźnie i zakręcił w powietrzu. – Cześć, jestem Iskierka – powiedział dźwięcznym głosikiem. – Słyszałem, że boisz się ciemności. Chodź, pokażę ci, jaka jest naprawdę! Iskierka latała wokół Kicisia, rysując w powietrzu świecące koła i serduszka.

Świetlik zaprowadził króliczka na skraj łąki. Tam, w ciemności, kwiaty zamykały płatki, a trawa delikatnie się kołysała. – Popatrz – powiedział Iskierka – ciemność to taki miękki kocyk, który otula wszystko do snu. Możesz w niej usłyszeć szum wiatru i ciche westchnienia drzew. Kicuś nadstawił uszu i faktycznie usłyszał kojące dźwięki.

Nagle kilka innych świetlików dołączyło do Iskierki. Tańczyły wokół Kicisia, tworząc małą, świecącą karuzelę. Kicuś roześmiał się po raz pierwszy od zmroku. Zapomniał o strachu, a w zamian poczuł ciekawość i radość. Skakał za świetlikami, a one robiły mu złote ścieżki w trawie. – Widzisz? – zawołała Iskierka – w ciemności też można się bawić!

Noc była coraz głębsza, ale Kicuś nie czuł już lęku. Wrócił do nory, a mama przykryła go liściem klonu. – Śpij dobrze, mój dzielny króliczku – szepnęła. – Pamiętaj, że gwiazdy i świetliki zawsze będą nad tobą czuwać. Kicuś zamknął oczy, a na jego pyszczku zagościł spokojny uśmiech. W myślach widział tańczące iskierki i błyszczące gwiazdy.