O lisku Tadku i kluczyku do włączania

— Bajka do czytania —

W lesie Mruczących Strumieni mieszkał mały lisek o imieniu Tadek. Miał miękkie rude futerko i duże, błyszczące oczy, które zawsze chciały patrzeć na innych, ale same bały się do nich podejść. Każdego popołudnia Tadek siadał pod wielkim dębem i patrzył, jak wiewiórki, jeże i zające bawią się w berka na polanie. Najbardziej chciałby pobiec razem z nimi, ale coś go trzymało z daleka – dziwne uczucie, jakby w brzuchu miał maleńki, zaciśnięty supełek.

Pewnego razu, gdy tak siedział smutny i samotny, obok przysiadła stara sowa Mądralina. – Co ci jest, Tadku? – spytała cichutko. Lisek westchnął. – Chciałbym się bawić z innymi, ale nie wiem, jak. Za każdym razem, gdy mam do nich podejść, supełek w brzuchu robi się jeszcze większy. – Sowa mrugnęła porozumiewawczo i wetknęła Tadkowi w łapkę mały, stary kluczyk. – To kluczyk do włączania – powiedziała tajemniczo. – Gdy poczujesz, że chcesz dołączyć, po prostu wyobraź sobie, że tym kluczykiem otwierasz drzwi do serca zabawy.

Tadek przyjrzał się kluczykowi. Był zrobiony z miodowego drewna, a na jego uchwycie ktoś wygrawerował serduszko. Lisek wziął go do łapki i poczuł, jak supełek w brzuchu staje się odrobinę luźniejszy. Następnego dnia, gdy znowu ujrzał wesołe podskoki wiewiórek, zamknął oczy i mocno pomyślał o kluczyku. Nagle usłyszał w głowie cichy dźwięk: „klik”. To był niby nic, a jednak wystarczył, by Tadek wstał i zrobił pierwszy krok w stronę polany.

– Hej, mogę się przyłączyć? – zapytał nieśmiało. Wiewiórka Kropka odwróciła się i uśmiechnęła. – Jasne, właśnie szukaliśmy kogoś do gry w „Kto schowa się za grzybkiem”. Tadek dołączył i wkrótce zapomniał o supełku. Bawili się tak dobrze, że gdy zapadł zmrok, nikt nie chciał wracać do domu. – Tadku, zagrasz z nami jutro? – zapytał zajączek Kicuś. Lisek poczuł ciepło w brzuchu – to nie był już supełek, tylko radość.

Następnego dnia Tadek spostrzegł, że mały borsuczek Borys stoi samotnie pod krzakiem. Borsuk patrzył na bawiące się zwierzęta z takim samym smutkiem, jaki znał Tadek. Lisek podszedł do niego i wyciągnął łapkę z kluczykiem. – Chcesz się pobawić z nami? – spytał. Borys nieśmiało kiwnął głową. Tadek wyobraził sobie, jak kluczyk otwiera drzwi do serca borsuka. I stało się coś niezwykłego – inni sami zaprosili Borysa do gry.

Od tamtej pory Tadek nie bał się już włączać do zabawy ani włączać innych. Zrozumiał, że kluczyk był tylko symbolem – prawdziwą siłą była chęć, by nie zostawiać nikogo samemu. A supełek w brzuchu? Czasem pojawiał się nadal, ale Tadek wiedział już, że wystarczy kilka głębokich oddechów i wyobrażenie sobie „klik”, by znowu poczuć odwagę.

– Mądralino, dlaczego ten kluczyk tak działa? – zapytał lisek, gdy pewnego wieczoru siedzieli na gałęzi. Sowa uśmiechnęła się tajemniczo. – Bo najpiękniejsze w włączaniu jest to, że ono nic nie kosztuje, a daje tyle radości. Wystarczy chcieć, a drzwi same się otworzą.

Tego wieczoru, gdy księżyc zawisł nad lasem, Tadek położył kluczyk na poduszce obok swojego legowiska. Przymknął oczy i usłyszał dalekie „klik” – tym razem to jego serce zamykało się na dobranoc. Gwiazdy nad nim migotały jak maleńkie kluczyki do nieba, a lisek, ciepło otulony wspomnieniami dzisiejszej zabawy, zapadł w spokojny sen.