Złote iskierki na leśnej polanie

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie sosny sięgały nieba, a mchy pachniały wilgocią, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Ruda. Pewnego jesiennego popołudnia, gdy liście mieniły się złotem i czerwienią, mama wiewiórka powiedziała: – Jutro jest wyjątkowy dzień – Dzień Wszystkich Świętych. To czas, gdy wspominamy tych, którzy odeszli, i zapalamy dla nich światełka.

Ruda zmarszczyła nosek. – Odeszli? Dokąd? – zapytała, przeskakując z gałęzi na gałąź. Mama uśmiechnęła się łagodnie. – Do krainy, gdzie gwiazdy są najbliżej, a wiatr śpiewa ciche pieśni. Ale w naszych sercach wciąż są blisko. – Jak to? – zdziwiła się wiewiórka. – Pokażę ci – szepnęła mama.

Następnego dnia, gdy słońce chowało się za horyzontem, mama i Ruda wyszły na polanę. Wokół rosły stokrotki i polne maki, a w powietrzu unosił się zapach mokrej ziemi. Mama wyjęła mały, szklany lampion z kolorowymi iskierkami. – Każda iskierka to wspomnienie o kimś, kogo kochałyśmy – powiedziała, zapalając świeczkę.

Ruda patrzyła, jak płomień tańczy w mroku. – A kto to jest? – spytała, wskazując na pierwszą iskierkę. – To prababcia Zosia, która uczyła mnie, jak znajdować najsłodsze orzechy – odparła mama. – A ta druga? – dociekała Ruda. – To dziadek Leon, który opowiadał historie o latających żołędziach – zaśmiała się mama.

Nagle z cienia wyłonił się stary jeż. – Czy mogę dołączyć? – zapytał cicho. – Oczywiście – powiedziała mama. Jeż usiadł obok i westchnął. – Dziś wspominam mojego przyjaciela, sowę Mądrą. Uczyła mnie, że noc nie jest straszna, gdy ma się przyjaciela. – Ruda przytuliła się do mamy. – To smutne, że odeszli – wyszeptała.

Mama pogłaskała ją po główce. – To nie jest smutne, skarbie. To jak z jesiennymi liśćmi – spadają, ale ich kolory zostają w naszych oczach. Możemy o nich mówić, śmiać się z ich żartów i czuć ich bliskość, kiedy patrzymy w gwiazdy. – Ruda spojrzała w niebo. Na ciemnym granacie migotały maleńkie światełka. – Czy to one? – zapytała.

– Tak – odparła mama. – Każda gwiazda to iskierka pamięci. A my, zapalając lampiony, dodajemy im blasku. – Ruda uśmiechnęła się szeroko. – To piękne! – zawołała. Wzięła od mamy lampion i postawiła go na kamieniu. Iskierki rozświetliły polanę, a wiewiórka poczuła, że jej serce jest pełne ciepła.

Gdy wrócili do norki, mama otuliła Rudę miękkim liściem. – Pamiętaj, że każdy, kogo kochamy, zostawia w nas światełko – szepnęła. – Nawet jeśli odchodzi, to światełko nigdy nie gaśnie. – Ruda zamknęła oczy, a wokół niej tańczyły złote iskierki. – Dobranoc, mamo – szepnęła. – Dobranoc, iskierko – odpowiedziała mama, gasząc lampkę. W norki zapanowała cisza, tylko przez szparę w suficie wpadał blask gwiazd.