Bajka o zajączku wielkanocnym

— Bajka do czytania —

W wielkanocnej krainie, gdzie drzewa obsypane były kolorowymi pisankami, a wiosenne kwiaty pachniały słodko, mieszkał mały zajączek o imieniu Skoczek. Miał mięciutkie, białe futerko i różowe uszy, które sterczały na boki jak dwa ożywione tulipany. Skoczek uwielbiał skakać po łące i zbierać jajka.

Pewnego dnia, tuż przed Wielkanocą, Skoczek dowiedział się, że starszy zajączek Długouchy – mistrz malowania pisanek – rozchorował się. W całej krainie zapanował niepokój, bo bez jego pomocy dzieci nie dostałyby kolorowych jajek na święta. Skoczek postanowił: „Pomogę! Nauczę się malować pisanki!”.

Pobiegł do chatki Długouchego. W środku unosił się zapach wosku i farb. Długouchy leżał na łóżku, ale uśmiechnął się na widok Skoczka. „Nie martw się, mały przyjacielu – powiedział słabym głosem – dam ci moje farby i pędzelki. Pamiętaj tylko, żeby malować z sercem, a nie tylko wzorkami.”

Skoczek wrócił do swojej norki i rozłożył wszystkie potrzebne rzeczy. Na stole stały małe kubeczki z farbami w kolorach tęczy: czerwona, pomarańczowa, żółta, zielona, niebieska i fioletowa. Obok leżały pędzelki cienkie jak igiełki. Skoczek wziął pierwsze jajko, ale ręka mu drżała. „A jeśli zepsuję?” – pomyślał.

Zaczerpnął głęboko powietrza i przypomniał sobie słowa Długouchego: „Maluj z sercem”. Zaczął od prostego wzorku – żółtej kropki, potem dodał zieloną linię. Nagle zorientował się, że malowanie sprawia mu wielką radość. Każde kolejne jajko było piękniejsze: jedno przypominało słońce, drugie – wiosenną łąkę.

Po kilku godzinach Skoczek miał już dwadzieścia pisanek. Były tak kolorowe, że sama natura im zazdrościła. Postanowił zanieść je do koszyczka na wzgórzu, skąd wielkanocny zając zabierał je do dzieci. Po drodze spotkał wiewiórkę Rudkę, która smutno patrzyła w niebo. „Zgubiłam orzeszek na śniadanie” – powiedziała.

Skoczek bez wahania dał jej jedną ze swoich pisanek. „To pisanka z malinowym sercem – doda, a w środku jest słodka niespodzianka”. Rudka ucieszyła się i pobiegła do swojej dziupli. Skoczek szedł dalej, a po drodze spotkał jeszcze borsuka, który narzekał, że nie ma czym obdarować żony. Skoczek podarował mu pisankę w kwiaty.

Kiedy dotarł na wzgórze, w koszyku zostały tylko trzy pisanki. Były najpiękniejsze ze wszystkich – mieniły się złotem i błękitem. Skoczek westchnął, bo pomyślał, że dzieci dostaną mało jajek. Nagle usłyszał cichy głosik: „Dziękuję!”. To był mały chrząszczyk, który uwielbiał patrzeć na pisanki. Skoczek uśmiechnął się.

Wieczorem, gdy wszystkie pisanki trafiły do dzieci, Skoczek wrócił do Długouchego. „Jak poszło?” – zapytał chory przyjaciel. „Dałem z siebie wszystko – odpowiedział Skoczek – a najlepsze było to, że mogłem pomóc innym”. Długouchy pokiwał głową z uznaniem. „To ty, Skoczku, jesteś prawdziwym duchem Wielkanocy”.

Od tamtej pory co roku Skoczek malował pisanki z wielką radością. Zrozumiał, że najważniejsze nie są idealne wzorki, ale to, by dzielić się uśmiechem i dobrem. Dzięki niemu wielkanocna kraina stała się jeszcze lepszym miejscem, a wszystkie zwierzęta – nawet te najmniejsze – czuły się kochane i ważne.