Biała tajemnica zimowego lasu

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym gniazdku na starym dębie mieszkała wiewiórka Zoja. Kiedy pierwsze płatki śniegu zaczęły tańczyć w powietrzu, Zoja wyjrzała przez okno i westchnęła. – Znowu zima – szepnęła. Nie lubiła chłodu i krótkich dni. Ale tego ranka wydarzyło się coś, co zmieniło jej myślenie o tej porze roku.

Zoja wyskoczyła na ośnieżoną gałąź. Śnieg skrzypiał pod jej łapkami, a mróz malował jej wąsiki białą szronem. Nagle usłyszała cichutki dźwięk – jakby dzwonki. – Kto tam? – zapytała. Zza krzaka wyłonił się mały, srebrny ptaszek o oczach jak iskierki. To był Gil, który mieszkał w lesie od dawna.

– Nie bój się, Zojo – powiedział Gil. – Zima nie jest taka straszna, jeśli wiesz, gdzie szukać jej skarbów. – Skarbów? – zdziwiła się wiewiórka. Gil skinął główką i poleciał w stronę polany. Zoja podążyła za nim, zostawiając w śniegu małe ślady.

Na polanie zobaczyła coś niezwykłego. Każda gałązka świerku była przyozdobiona soplami lodu, które mieniły się w słońcu jak diamenty. – To są zimowe klejnoty – wyjaśnił Gil. – Są piękne, ale kruche. Zoja ostrożnie dotknęła jednego łapką, a on rozpadł się na tysiące drobnych iskierek.

– A co jeszcze kryje zima? – zapytała zaciekawiona. Gil zaprowadził ją do zagajnika, gdzie pod śniegiem spały nasiona i małe roślinki. – Zima to czas odpoczynku – powiedział. – Ziemia zbiera siły na wiosnę. Drzewa śnią o zielonych liściach, a zwierzęta odpoczywają w norach. Zoja zrozumiała, że zima nie jest smutna – jest potrzebna.

Wróciły do gniazdka, a Gil pokazał Zoi, jak zrobić ciepłą herbatę z suszonych jagód i miodu. Siedzieli razem, popijając napar, a za oknem wirowały płatki śniegu. – Wiesz – powiedziała Zoja – zima ma w sobie coś magicznego. Ciszę, spokój i czas dla przyjaciół.

Kiedy zapadł zmierzch, Gil pożegnał się i odleciał do swojej dziupli. Zoja zamknęła okno, otuliła się kocykiem i spojrzała w niebo. Gwiazdy świeciły jasno, a księżyc rzucał srebrzyste światło na ośnieżony las. Wiewiórka poczuła się bezpieczna i szczęśliwa.

– Dziękuję, zimo – szepnęła, zamykając oczy. Za chwilę usnęła, a jej sen był ciepły i spokojny. Śniły jej się sople lodu, które zamieniały się w kwiaty, i przyjaciel Gil, który uczył ją, że każda pora roku ma swoje piękno.