Kłopoty Złego Humorku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał mały zajączek o imieniu Tuptuś. Był to miły i wesoły króliczek, ale miał jeden mały kłopot – czasami ogarniała go wielka, gorąca złość. Wtedy jego długie uszy stawały się czerwone, a tupanie nóżkami słychać było aż na drugim końcu lasu.

Pewnego ranka Tuptuś obudził się w wyjątkowo złym humorze. Najpierw nie mógł znaleźć swojej ulubionej marchewki, potem potknął się o korzeń, a na dodatek jego przyjaciel, wiewiórka Kitka, nie chciała się z nim bawić w berka. Złość wstąpiła w zajączka tak mocno, że zaczął tupać i krzyczeć: „Nienawidzę tego wszystkiego!”.

Mama zajączka usłyszała hałas i podeszła do synka. „Tuptusiu, widzę, że złość wypełnia cię jak balonik” – powiedziała łagodnie. „Ale wiesz, że złość to nie jest coś złego. Każdy czasem się złości. Ważne jest tylko, co z tą złością robimy”. Tuptuś spojrzał na mamę ze zdziwieniem – nigdy nie myślał o tym, że złość może być po prostu uczuciem.

„Chodź, pokażę ci coś” – zaproponowała mama. Zaprowadziła go nad strumyk, gdzie woda cicho szemrała. „Kiedy czujesz złość, możesz wziąć głęboki oddech, tak jak ja”. Mama wzięła głęboki wdech, a potem powoli wypuściła powietrze. Tuptuś spróbował zrobić to samo. Jego uszy powoli przestały być czerwone.

„A teraz” – powiedziała mama – „opowiedz mi, co cię tak rozzłościło”. Tuptuś opowiedział o marchewce, korzeniu i Kitce. Mama przytuliła go mocno. „Widzisz, kiedy mówisz o swojej złości, ona staje się mniejsza. Możesz też narysować swoją złość na kartce, a potem ją wyrzucić do kosza”. Tuptuś uśmiechnął się – to brzmiało jak fajna zabawa.

Po południu Tuptuś spotkał Kitkę. Wiewiórka bawiła się szyszką, ale zajączek wciąż czuł lekkie ukłucie złości. Przypomniał sobie jednak radę mamy. Zamiast krzyczeć, powiedział: „Kitko, było mi smutno, gdy nie chciałaś się bawić. Może teraz pobawimy się razem?”. Kitka spojrzała na niego ze skruchą i zgodziła się.

Wieczorem Tuptuś leżał w swoim miękkim łóżeczku. Złość, która rano wydawała się wielka jak góra, teraz była malutka jak kamyk. „Mamo” – szepnął – „myślę, że już wiem, co robić, gdy złość przychodzi”. Mama pogłaskała go po uszku. „Jesteś bardzo dzielny, synku. Pamiętaj, że każde uczucie jest ważne, ale to my decydujemy, jak je okazać”.

Tuptuś zamknął oczy. Przez okno wpadało srebrne światło księżyca, a z daleka dobiegał śpiew słowika. Złość odpłynęła gdzieś daleko, a w sercu zajączka zagościł spokój. „Dobranoc, mamo” – wyszeptał. „Dobranoc, mój mały odważny zajączku” – odpowiedziała mama. I tak Tuptuś zasnął, wiedząc, że jutro będzie nowym, pięknym dniem.