Tajemnica Zimowego Jeża

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie drzewa stały nieruchomo jak strażnicy w białych czapach, a śnieg skrzypiał pod każdym krokiem, mieszkał mały jeżyk o imieniu Igiełka.

Igiełka miał kolce pokryte cienką warstwą lodu, a jego nos był zawsze zimny jak śnieżynka. Każdej zimy, gdy świat stawał się biały i cichy, jeżyk zamykał się w swojej norce pod starym dębem. Ale tej nocy coś było inaczej – usłyszał ciche pukanie do drzwi.

To była mała wiewiórka Ruda, która trzęsła się z zimna. – Igiełko, zgubiłam drogę do mojego gniazda. Czy mogę się schronić u ciebie? – zapytała drżącym głosem. Jeżyk, choć sam bał się mrozu, otworzył drzwi i zaprosił ją do środka.

W norce było ciasno, ale ciepło od koca z mchu i zapasu orzechów. Igiełka podzielił się wszystkim, co miał. Ruda opowiadała o tym, jak zimą las wygląda jak zaczarowany – sople lśnią jak diamenty, a śnieg tańczy w blasku księżyca.

– Ale ja nie widziałem tego nigdy – westchnął jeżyk. – Zawsze chowam się przed zimą. – Wiewiórka uśmiechnęła się i zaproponowała: – Chodź, pokażę ci, że zima nie jest taka straszna, jeśli masz przyjaciela.

Wyszli razem. Igiełka po raz pierwszy zobaczył, jak śnieg iskrzy się w świetle gwiazd, a ślady ich łapek tworzą wzory jak na obrazku. Zatrzymali się pod srebrną brzozą, gdzie sowa Hania grała na gałęziach jak na instrumentach – jej pohukiwanie brzmiało jak kołysanka.

– Zima to nie tylko chłód – szepnęła Ruda. – To czas, gdy las pokazuje, jak bardzo jest silny. A my, jak bardzo możemy być silni razem. – Igiełka poczuł, że jego kolce nie są już takie zimne, a serce wypełnia ciepło.

Wrócili do norki, gdzie czekał już ciepły kocyk i zapach suszonych jagód. Zasnęli przytuleni do siebie, a nad lasem rozświetliły się gwiazdy, które mrugały do nich: „Dobranoc, odważny jeżyku. Dobranoc, mała wiewiórko.”