Bajka o zimowym lesie i iskierce słońca

— Bajka do czytania —

W zimowym lesie, gdzie każda gałązka była ubrana w śnieżną pierzynkę, a sople lśniły jak diamenty, mieszkała mała wiewiórka o imieniu Budrys.

Budrys najbardziej lubił biegać po śniegu i zostawiać małe ślady łapek, które wyglądały jak gwiazdki. Pewnego ranka, gdy słońce dopiero wstawało, zobaczył dziwny blask pod starą sosną. Podbiegł bliżej i ze zdziwieniem odkrył maleńką, ciepłą iskierkę, która drżała na śniegu.

„Kim jesteś?” – zapytał Budrys. Iskierka odpowiedziała cichutko: „Jestem okruszkiem słońca. Spadłam, gdy słońce przecierało oczy po zimowej nocy. Muszę wrócić na niebo, zanim zgasnę, ale nie wiem jak.” Budrysowi zrobiło się żal iskierki. Postanowił pomóc.

Pobiegł do mądrej sowy Zuzanny, która siedziała na najwyższej gałęzi. „Sowo, jak pomóc iskierce wrócić do słońca?” – spytał. Sowa zamrugała swoimi wielkimi oczami i odpowiedziała: „Potrzebuje ciepła i wysokości. Musisz znaleźć najwyższe drzewo w lesie, a przyjaciele niech otoczą ją ciepłem swoich serc.”

Budrys wezwał na pomoc wszystkich: zająca Skoczka, lisa Rudka i niedźwiedzia Kudłacza, który właśnie obudził się z zimowego snu. Razem utworzyli krąg wokół iskierki, trzymając się za łapy. Iskierka zaczęła rosnąć, nabierać blasku i unosić się do góry.

Leśne zwierzęta patrzyły z zachwytem, jak iskierka wznosi się coraz wyżej, aż połączyła się ze słońcem. Wtedy słońce uśmiechnęło się do lasu i posłało im promyk, który ogrzał wszystkie serca. Budrys poczuł, że zrobił coś bardzo ważnego.

„Dziękuję, przyjaciele” – szepnął wiatr, a śnieg zaczął cichutko prószyć. Las zasypiał w ciepłym blasku, a wszystkie zwierzęta rozchodziły się do swoich norek i gniazd.

Budrys wrócił do swojej dziupli, otulił się puszystym ogonem i patrzył przez okno na migoczące gwiazdy. Pomyślał, że nawet najmniejsza iskierka może rozświetlić zimową noc. Zamknął oczy i zasnął spokojnie, wsłuchany w szum wiatru i śpiew dalekich gwiazd.