Bajka o zinksach i gwiazdkowym pyłku

— Bajka do czytania —

W kolorowej krainie Zinklandii mieszkały małe, mięciutkie zinksy. Każde zinks było inne – jedno miało złociste futerko, drugie srebrne, a trzecie różowe. Najbardziej lubiły zbierać gwiazdkowy pyłek, który spadał z nieba każdej nocy.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił jasno, mały zinks o imieniu Lila znalazła największą gwiazdkową kroplę. Była taka błyszcząca, że wszystkie zinksy przyszły ją obejrzeć. Lila bardzo się ucieszyła, ale inne zinksy też chciały mieć taką kroplę.

Zinks o srebrnym futerku, Titi, podszedł do Lili i zapytał: „Czy mogę dotknąć twojej kropli?” Lila przytuliła kroplę mocno i powiedziała: „Nie, to tylko moje!” Wtedy Titi zrobiło smutne oczy i odeszło.

Lila patrzyła na kroplę, ale nagle przestała błyszczeć. Zrobiła się szara i smutna. Lila zdziwiła się: „Dlaczego moja kropla nie świeci?” Usłyszała cichutki głosik: „Bo jestem samotna. Gwiazdkowy pyłek lubi, gdy się nim dzielimy.”

Lila pomyślała chwilę, a potem pobiegła do Titi. „Przepraszam – powiedziała – chcesz trochę mojego pyłku?” Titi uśmiechnęło się i razem posypały pyłkiem swoje futerka. Kropla znów zaczęła świecić, a dookoła pojawiły się małe iskierki.

Zaraz potem dołączyły inne zinksy: różowe, zielone i niebieskie. Każde dostało odrobinę pyłku, a wszystkie razem tańczyły w blasku gwiazd. Kraina Zinklandia rozbłysła ciepłym, radosnym światłem.

Gdy noc się pogłębiła, zinksy usiadły w kręgu i patrzyły na niebo. Pyłek unosił się nad nimi jak delikatna mgiełka. Lila przytuliła się do Titi i szepnęła: „Dzielenie się jest lepsze niż posiadanie wszystkiego sama.”

Wkrótce wszystkie zinksy zamknęły oczy. Gwiazdkowy pyłek otulił je jak kocyk, a księżyc nucił cichą kołysankę. W krainie Zinklandii zapanowała cisza i spokój. Dobranoc, małe zinksy, dobranoc.