Żółw Feliks i tajemnica wolnego czasu

— Bajka do czytania —

W Zielonym Lesie, gdzie sosny sięgały chmur, a strumyk szemrał wesoło, mieszkał żółw Feliks. Miał twardy domek na plecach i zawsze uśmiechniętą buzię. Inne zwierzęta biegały, skakały i spieszyły się, ale Feliks wędrował spokojnie, krok za krokiem.

Pewnego ranka Feliks spotkał wiewiórkę Kasię, która zapamiętale zbierała orzeszki. – Pośpiesz się, Feliksie! Zaraz przyjdzie zima! – zawołała. Ale Feliks pokiwał głową. – Jeszcze mam czas, wolę przyjrzeć się liściom – odpowiedział. Kasia wzruszyła ramionami i pobiegła dalej.

Potem żółw minął zająca Olka, który trenował do zawodów w skokach. – Ćwicz ze mną, Feliksie! Musisz być szybszy! – krzyknął zając. – Dziękuję, ale ja wolę spacerować i słuchać śpiewu ptaków – odparł Feliks. Olek pokręcił głową i pognał na polanę.

Po południu Feliks usiadł nad strumykiem. Patrzył, jak woda płynie leniwie, a ważki tańczą nad jej powierzchnią. Nagle usłyszał płacz. To mała myszka Michalina zgubiła drobny koralik z naszyjnika. Biegała w kółko, szukając go w trawie. – Nie martw się – powiedział Feliks. – Usiądźmy spokojnie i popatrzmy. Często to, czego szukamy, samo się znajduje, gdy się zatrzymamy.

Myszka usiadła obok żółwia i zaczęła obserwować mrówki niosące igliwie. Nagle w promieniach słońca coś zalśniło – to był zgubiony koralik, który leżał tuż przy kamieniu. Michalina ucieszyła się i przytuliła Feliksa. – Dziękuję! Gdybym tak biegała, nigdy bym go nie znalazła – powiedziała.

Następnego dnia w lesie zapanował gwar. Wiewiórka Kasia skarżyła się, że bolą ją łapki od ciągłego zbierania, a zając Olek był zmęczony i smutny, bo przegrał zawody przez pośpiech. Zwierzęta zebrały się na polanie i narzekały. – Może powinniście odpocząć tak jak ja? – zaproponował Feliks. – Zróbmy sobie wspólny relaks.

Żółw zaprosił wszystkich nad strumyk. Każde zwierzę usiadło wygodnie, zamknęło oczy i słuchało szumu wody oraz śpiewu ptaków. Po chwili wiewiórka poczuła, jak jej łapki przestają boleć. Zając uśmiechnął się, słysząc kukułkę. – Naprawdę fajnie jest się zatrzymać – przyznali zgodnie.

Od tego dnia w Zielonym Lesie każdy wiedział, że czasem zwolnienie tempa to najlepszy pomysł. A Feliks stał się mistrzem odpoczynku. Gdy zwierzęta czuły się zmęczone, pytały go: „Feliksie, pokaż nam, jak się relaksować”. I siadali razem nad strumykiem, ciesząc się chwilą.

Kiedy słońce chyliło się ku zachodowi, Feliks wracał powoli do swojego domku pod starym dębem. Mruczał cicho piosenkę i myślał: „Najważniejsze to być sobą i dbać o spokój w sercu”. A w lesie zapadała cisza, tylko gwiazdy mrugały porozumiewawczo do żółwia.